Kołowrotek obleśnych myśli
Kręci się w punkcie wyjścia
Zachlapana moja duma
Tonie w ogniu słońca
Wstęgi naiwności
Nigdy nie przerwą się
I będą błyszczały w świetle gwiazd
To ziemia
Słowo ból
To rozkaz
Słowo łzy skrytych myśli
Które nie mają końca
To wszystko jest nieprawdziwe
Dla prawdy w oku
A prawdziwie wynika z głupoty
Fałszywe jest wszystko co święte
I słowa z rąk Boga
Za to ja karmię go własnym istnieniem
Poezja kochania jest trudna
Niełatwa do osiągnięcia
Lecz kiedy trzymasz ją w dłoni
Zawsze ktoś może zabrać wszystko
Dziurawe dłonie
Czy niewystarczalny obłęd w uczuciu mam?
Wszystko ucieka gdzieś
I na pożegnanie wydaje odgłosy drwiny
W otchłań mroku szybuje czas
Zatrzymaj go!!!

...

Z wydłubanymi oczami
Oglądam piękną noc
Wsłuchując się w każdy szept
Dotykiem wiatru zaczarowanym
Z zamkniętymi ustami
Próbuję dorównać
Kojotowi który śpiewa
Swą ulubioną pieśń
W świetle księżyca
Niezwykle pięknego
Z rozprutym brzuchem
Swymi dziurawymi dłońmi
Próbuje złapać
Swe zgniłe życie
Mało ważne dla mnie już
I pozbawiona wspomnień
Maluję marzeniami
Swoje prawdziwe preznaczenie
...

xxxxx


dedykując wszystkim, dla których miłość i wszelkie uczucia to tylko cierpienia i rozczarowania ..

xxxxx

xxxxx

na drugim końcu swojego własnego świata ...

xxxxx

Słodka uczta

Niebo przykryte płaszczem ciemnej nocy
I wijącymi gwiazdami
Bacznie obserwuje szkarłatnym okiem
Pusty drewniany dom
Podmuchem zimnego wiatru
Tuli okna zasłony
Zapraszając do tańca z makabrą
Śpiący zegar
Pod pierzyną kurzu
Obudził słodką północ
Z głębi sadu suchych wierzb
Zgarbiony krwiopijca- Belzebub
Ze sztyletem w dłoni
Zmierza na ucztę
Spróchniałe schody
Ugięły się pod ciężarem kosy
Piękna śmierć
Spragniona kolejnej duszy
Za wołaniem o pomoc
Podąża przez cierni pole
Wijących się dookoła
Starej posiadłości

Nikt nie znał jego prawdziwego imienia, nawet ja.Nazywaliśmy go Lordi.

Otoczona marzeniami
Oglądam te najpiękniejsze
Stojąc przed drogą
Do samobójstwa
Budzi się we mnie jedna odpowiedź
Dziewiczy teren
Żadna stopa
Nie postanęła na ziemi tej
A ja mogę spróbować owej rozkoszy
Spragniona cierpienia
Sama pluję na szczęście
I do życia zbudzić
Najśmielsze fantazje
Te chore mające zniszczyć
Prawdziwą czystość
Oblane we krwi
Budzące się wtedy
I te których najbardziej potrzebuję
Lśnią w nocy
Oddają sok na łonie dnia
I krzyczą by złapać je
W odpowiedniej chwili
Lecz trzy bramy fantazji
Otwarte są tylko wtedy
Gdy zaczynam płakać:
Choroba umysłu
Samobójstwo piękne
I nieskalane powietrze
Kocham tonąc w myślach
Odkrywać cudowne rzeczy
Unosić się w przestrzeni
Wypełniona wirusem
Który niedługo eksploduje
Lecz kto uroni po mnie łzy?
Nikt!
A może samobójcze myśli
Które otrą ślinę o
Moje życie
Lecz i to piękne stworzenie jest
Bez niego niedokonałabym
Wielu rozsądnych decyzji
Które pozwoliły przetrwać do dziś
Dzięki myślom tym
Nauczyłam się żyć
Wybrałam zawiłą
Bogatą w zagadki drogę
Kiedy mogłam
Łatwiej dotknąć góry lodowej
Teraz podążam ścieżkami labiryntu i
Znów modlę się by na drodze mej
Spotkać myśli
Schlapane krwią
Ale spotkałam powietrze
Zaklęte w szum jesiennego wiatru
Który tuli me zmęczone ciało
Szybuje w rozkoszy wyśmienitej
Oddana całym sercem
Na chwile minione
One pozwolą mi w zamian
Zapłakać dla nich
Bo nigdy nie będzie mi dane
Spojrzeć raz jeszcze w oczy
Przeszłości która rodzi przyszłość
Dalszego rozmyślania

Jednak jestem sam myślałem,
że mam przyjaciół
są ale nie wiem dlaczego
ale dla nich jestem zły,
jak śmierć.
Nie nie wiem czasami kim jestem,
kiedyś wiedziałem teraz już nie.

Mój trochę kretyński tekst o nienawiści, poczuciu krzywdy i innych takich...

Jesteście jak i Jam jest,
Lecz czy to istnienie winno być takim, jakim jest.
Czy wymknęło się pierwotnym z planowanego wzoru.
Ewoluując wytworzyło komórki prowadzące ciało w
Przestrzeń czynów miażdżących młotem ściany
Pokryte warstwą honoru i prawości...

Gdzieś daleko w mieście Boga
Gdzie gościny nie zna trwoga
Gdzieś gdzie Niebo widać z bliska
Mieszkał stary ateista

Kawałki ciał walające się po gruzach,
Przyprawione barwą maku płatków.
Honor uduszony rękami chciwości,
Zatopiony wraz z bohaterami.

Zabij-jedyne co zostało
Zabij-lecz wciąż Ci będzie mało
Weź nóż i to zrób!
Życie marne głupiej dziwce skróć

Zdradziła Cię-na śmierć zasłużyła!
Zdradziła Cię-więc po co wróciła?
Weź nóż. No już!
Zabij-poczujesz się lepiej..
Zabij-co Ci po takiej kobiecie?
Zabij! -w końcu to zrobiłeś
Zabiłeś, Zabiłeś!

Podczas pełni księżyca...
Gdy sowa huka,
Kiedy słychać kędyś w oddali krzyk kruka (...)

To Ona...

Jestem aniołem...

Ballada, którą napisałam jakiś czas temu... Bodajże w gimnazjum.

Kiedy nie ma Ciebie...

Zaraz Cię namaluję...