Amulet z prezentuje teledysk do „I am the Dark”, pierwszego singla zapowiadającego trzeci album studyjny „The Dark”. Za produkcję nagrania odpowiada Christopher Hall ze Stabbing Westward, a utwór otwiera cykl sześciu singlowych premier. Zespół sięga po wampiryczną symbolikę, by opowiedzieć o depresji, lęku i wyobcowaniu: groza nie przychodzi tu z zewnątrz, lecz towarzyszy codzienności ukrytej za pozornie spokojną twarzą.
Prong przedstawia album zatytułowany po prostu „Prong”, wpisany w wydawniczy kalendarz 2026 roku. Po czterech dekadach działalności nowojorska formacja nadal stawia na zwarte gitarowe riffy, mocny puls sekcji rytmicznej i melodie, które nie łagodzą ciężaru muzyki, lecz stanowią dla niego przeciwwagę. Zamiast radykalnie zmieniać kierunek, zespół rozwija język wypracowany na styku thrash metalu, hardcore’u i industrialu, zachowując charakterystyczną oszczędność formy.
Postpunkowe Seances z Milwaukee prezentuje teledysk do remiksu swojego debiutanckiego singla „Fade”, przygotowanego przez Assemblage 23. Dla wokalisty i basisty Erica Arsnowa ta współpraca ma osobisty wymiar: muzyka zaproszonego projektu towarzyszyła mu już w nastoletnich latach. Nowa odsłona nagrania łączy więc początki własnej drogi zespołu z fascynacją, która kształtowała gust jego lidera na długo przed powstaniem grupy.
Peak Flow, duet z brytyjskiego Doncaster, prezentuje teledysk do „Never Coming Down”. Singiel ma premierę 30 października 2026 roku i opowiada o początku relacji, gdy zachwyt drugą osobą zderza się z obawą przed utratą kontroli oraz kolejnym rozczarowaniem. Muzycy przyglądają się chwili, w której pragnienie bliskości każe odrzucić ostrożność, choć za obietnicą szczęścia wciąż kryje się potrzeba upewnienia, że tym razem uczucie nie skończy się bolesnym upadkiem.
W mglisty jesienny poranek błądzimy po pogezańskich kniejach. Wiatr szepcze w konarach drzew, kraczą kruki i wyją wilki, bo bez kruków i wilków nie ma black metalu. Leśne chochliki prowadzą nas przez gęstwiny, aż natykamy się na kurhan, a tam…
Każda książka Jacka Dukaja trafiając do czytelnika, jest obciążona oczekiwaniami. Najpierw sprawa praktyczna. To nie jest świeża powieść. Pierwotnie wyszła w 2010 roku w zbiorze „Król bólu”, razem z siedmioma innymi utworami z różnych okresów – od młodzieńczych tekstów z lat dziewięćdziesiątych po rzeczy napisane już po „Lodzie”. Dopiero teraz dostała własną okładkę i wyszła jako swego rodzaju „singiel”. Jest krótka i czyta się ją błyskawicznie. Tytułowe oko można wziąć dosłownie, ale po jakimś czasie zaczyna mieć dodatkowe znaczenia i zmienia to sposób czytania całości.
Martin Gore z Depeche Mode, autor tekstów Cliff Damavandi oraz Johnnie Lee, córka Gore’a, spotykają się w singlu „Cross Whisper”, wydanym 20 października nakładem Mute. Nagranie ukazało się pod szyldem MG x CD + JL = i podejmuje temat straty oraz znaczeń, jakie w żałobie zyskują pozornie zwyczajne zdarzenia. Punktem wyjścia są osobiste doświadczenia muzyka, który zastanawia się, czy pojawiające się w jego otoczeniu ptaki mogą być posłańcami zmarłych.
Z Albuquerque pochodzi Unatoned, darkwave’owe trio, które przedstawia swój debiutancki singiel „Essence”. Utwór skupia się na cenie bezrefleksyjnego oddania i na chwili, w której poszukiwanie oparcia w systemie przekonań zaczyna ograniczać własną tożsamość. Tytuł wskazuje na temat przewodni: utratę czegoś osobistego w zamian za poczucie przynależności i obietnicę zbawienia.
King Satan opublikował teledysk do „Abraxas Rising”, utworu zapowiadającego nadchodzący album zespołu. Nowy materiał wideo to kolejny sygnał, że formacja przygotowuje się do wydania nowej płyty, choć na razie nie ujawniono szczegółów dotyczących jej premiery. Zapowiedź skupia uwagę na tytułowym utworze i jego wizualnej odsłonie, pozostawiając otwarte pytania o dalsze informacje związane z wydawnictwem.
Szwedzki Graveyard coraz wyraźniej przesuwa się w stronę cięższego i mroczniejszego brzmienia, a „Fever” wpisuje się w ten etap działalności grupy. Zespół, kojarzony wcześniej z psychodelicznym hard rockiem o okultystycznym zabarwieniu, odchodzi od swojej dotychczasowej, sprawdzonej formuły. Nie wiadomo, czy tę zmianę napędza ponura atmosfera współczesności, czy może sam szyld Graveyard.
