Wiersz z czasów gmnazjum. Od tego czasu nic nie "spłodziłam".

...

...

podążam za zesłanym mi rajem
nie myślę że
gdyby tylko istniał
myślę że
wypełniająca go udręka przegra

mówisz: błąd

lodowata duszo
któraś tonęła w ciemności
i nadal w niej tkwi
nie będąc zdolną do uczuć

otwierasz się i zbliżasz
wśród górskich stoków
będąc jednością z naturą
- my we mgle

potem znowu
wnętrza chłód

nie potrzebujesz mnie
czy ten strach obawą przed bliskością
ja się nie lękam że mnie zniszczysz

milczenie spętane nie-chcę-cię
wygrywa z długonocnym milczeniem
wypełnionym błogością

czy to ma sens
samoskazanie na osamotnienie

a przecież
udźwignęlibyśmy wspólnie nasze dusze
nie pojmę? żyj sam dalej
a ja w pogrążającej tęsknocie


[ jeśli kogoś nie ma naprawdę
jest on w nas
przy nas
swoją nieobecnością ]

xxxxx

stan niczym tu opisany ..  spadam , czy też tkwię , w pustej pustce bez zmian ..

xxxxx

xxxxx

kocham noc, jej tajemnice i nieprzewidywalne piękno ..

xxxxx

Cisza
Groby
Tajemnica

Jedno zaklęcie wywołuje burzę
Stare cmentarzysko spotkaniem
Niespokojnych dusz
Gdzie Luna przewodnikiem

Siłą świadomości
W jaśniejących obłokach
Widzisz co umyłem nieogarnięte

Oni łączą się w jedno
Martwo radując się chwilą wolności

Ty pośród nich
Suknia w czerni ubarwionej czerwienią
W dłoni woskowy świetlik
I oni wokół

Chcą w Ciebie wejść
Szukają ucieczki w na pozór kruchym ciele
Lecz boją się zbliżyć
Złowieszcza aura granicą

Obłęd
Chaos
Majestat


Bogini wraca do podziemi
By teraz tam udzielać złudnej nadziei
Wokół rozbrzmiewa tylko jękliwy krzyk straconych

.. I cisza znów .

bogatsza w doznania
obdarzona innym postrzeganiem
pogrążona sama w sobie
otoczona ludźmi
bliskimi na pozór
nie potrafi znaleźć swego miejsca

egzystencja ją przerasta
ból boli
urok daje nic
a ona tylko tego chce
czego może chcieć
czego nie może mieć
w co wątpi

zakorzenione weń
poczucie nieuniknionego samobójstwa
ujawnia swe lica
ze wzmożoną częstotliwością

bez gruntu pod stopami
bez promienia na nieboskłonie
bez drugiej istoty ręka w rękę

maleje w fikcji
ucieka w pozory
patrzy w otchłań bezsensowności

ten czas kiedyś nadejdzie
skończy co ku końcowi zmierza
taka ja..
gdy śmierć da znak

Przechodzimy szeptem
drzewa wieszają się na wietrze
opierając swe dłonie o przestrzeń
kruki i wrony otulają krzykiem dzień

nasze dusze falami oceanu
trzymam cię za rękę
ty za mnie też i nie zimno
a wilcza noc przed nami jest

luna patrzy i tuli wszystkie nocne dzieci
modlą się i śpiewają pieśni
o snach które śnią w odmiennych światach
wyłączam telewizor pilotem
wszystko zanikło i muzyka przestała grać.

wtedy postawiłem na stole lampę
jej łuna oświetliła twoje ciało
przykryte zimnym powietrzem
i moje oczy zaczną pieścić
tam gdzie nie wita nas dzień

I będzie tylko mgła
we mgle taniec
w tańcu żądza dotyku nagich ciał
gdzie lament samotności odejdzie w szept

a drzewa zakwitną kwieciem
liście jesienne opadłe powstaną
i zaniknie zapomnienie
gdzie każdy gest będzie mieć swój cel

Zegar - na ramieniu ptasie skrzydła
czas - w żyłach płynie istotna krew
a ty uniesiesz się po przez
mój usypiający śpiew

I będziesz istnieć
jak nie jedno dzieło
Istniejąc w muzealnych światach
ludzkich
nie zawsze czystych
przemyśleń.

Dwadzieścia siedem czy dwadzieścia osiem,
Różnica nieznacząca wcale.
To nawet nie jest już pytanie,
Nawarstwiać - po co?

Nawarstwianie
Cechą jest skąpca, dusigrosza,
Sknery,
Któremu więcej trzeba,
Niżby ktokolwiek inny żądał.

A tym, co jarzmo zachłanności
Zrzucili,
To wystarczyć musi,
Co dane było dotąd.

Nowość
Nie kusi więcej,
Lecz przeraża.

Więc odwracają oczy w stronę,
Gdzie skąpić dłużej już nie trzeba.

W ciemnościCichy szeptW ciszyPostacie przebijające sięWśród drzew
Na pustej drodze krzykCierpiącejRozkosz...
W rozkosznej męceKrew
Oczy diabłaStrachCiemna drogaOplecionaMgłą...
I onW szacie czarnejW oczach zło
W szponach mieczZbrukany krwią...
W ciemnościGniewW ciszyDemony szukające ofiar
Na pustej ścieżce krew...

Gdybym mógł mówić deszczem
gradem szyby tłuc
po suszy wiecznej męce
oddać ludziom chłód

Słowem uzdrawiać kwiaty
z sylab wodospadem w plony
wkraść się z życiem
by już nigdy nikt w niedosycie
nie uraczył krwi i łez

Z grzmotem z trzaskiem
gromił zbędnych barbarzyńców
słowa "kocham"
błyskawicą prosto w serce
wzniecał pożar

Gdybym mógł mówić deszczem
zaśpiewałbym wam z chmur.

w mroku czterech ścian
odgarniam włosy dłonią
by kurtyna przed oczami odsłoniła świat
bez latarni i świec
bez gołębi pytających o drogę

i tylko niczyje dusze w wietrze rozpierzchnięte
wołające o czas - dziewięć po pierwszej

a pomiędzy nimi ja
sam w ciemnościach
jak strach na wróble
odgarniam włosy

zachodni wietrze
to ja
twój brat

Ty którego imię brzmi "Tchórz"
Ty który wbiłeś mi w plecy nóż
Ty który byłeś mi przyjacielem
Ty który okazałeś się totalnym skurwielem
Ty o którym miałem najlepsze zdanie
Ty który zawiodłeś me zaufanie
Ty za którym poszedł bym w ogień
Ty który stałeś się moim wrogiem

Pamiętaj że mogę się czaić w ciemnej ulicy
Pamiętaj że możesz poczuć ból w potylicy
Pamiętaj że ja pamiętam co mi zrobiłeś
Pamiętaj że pamiętam jak mnie zraniłeś

A kiedy spotkamy się znów następny raz
Gdy dookoła będzie szumieć ciemny las
Nie usłyszysz ode mnie słów jak podczas tych lat wielu
"Witaj mój wierny i stary Przyjacielu"
Tylko poczujesz w plecach MÓJ nóż
Ryjący w twym ciele twe imię: "Tchórz"

Satysfakcja za każdą cenę, potem pustka...

Przyjacielu mój
Procentowy bracie
Bez oddechu
Ulećmy w przestrzeń
Niech w oddali więdną
Te światła szkaradne
Razem, bok przy boku
Równo i miarowo
Z magicznym wpływem
W raj marzenia...
Miraże tęczowe...
Mego pragnienia...
Rzućmy blotem
W życia wnętrzności
W królestwie zapomnienia
Bezlitośnie szukając
Dysektora ludzkiej duszy
Który ujrzy
Oczy płomieni
Serce łkające
Krwią ociekające...

 

Krzesło,tortura,krew...

Oko zwisające na linii warg, z ust sączy się białej piany nić. Kat zadaje ostatni cios, zwiększa natężenie. Pękła główna aorta, bryzgnęła krew, z trzewi wypadają flaki, serce już obumarłe. Tylko księdza modlitwy już nie słyszę, jest ciemność...I mózg w końcu pada, umieram...

Co powoduje że MATKI tak się zachowują?!

Świeżo usypany grób z małą, białą tabliczką na dębowym krzyżu, sam z boku innych mogił; kwiaty i wieńce zeschnięte już, złoto-brązowe liście...Jesień...Dlaczego opuściłaś mnie MAMO? Byłem tobie taki bliski, teraz odwiedzasz mnie co jakiś czas przy mej mogile. Przychodzisz ze łzami w oczach i modlitwą tłumacząc swój haniebny czyn. Widzę cię ze wzrokiem podniesionym gdzieś w niebo, zapłakaną twarzą, nerwowymi dłońmi. Ja cię słyszę i czuje twą obecność MAMO, ale ty o tym nie wiesz...