Śniąc, na wskroś, i przez te obłoki
kreślących na zamkniętych kamieniach drogę,
ścieżkę, co nie zaistnieje,

zaakceptować
to wciąż za mało

aby spłynąć w dół, jak gorzkie krople,
co jak te łzy udają rosę
by spocząć gdzie i ja,oddycham

Patrzysz w me oczy

i widzisz tylko pustke.
Me ciało snuję się po świecie
nieznając celu istnienia.
Wsłuchana w odgłosy codzienności
tak dalekie i obce mi
próbuję poskładać wszystko do kupy.
Gdzie się podziały
Moje Marzenia
Moje sny
Moje życie...
Może ty mi powiesz?
Mój Aniele...

Przepraszam za wszystko..

A kiedy Ona odejdzie od Ciebie
Żadnych gwiazd nie ujrzysz na niebie
Zobaczysz jak szary jest świat
Poczujesz się tak jak teraz ja

Nie będzie światła ani radości
Już nigdy nie zaznasz prawdziwej miłości

I będziesz smutny i będziesz zły
Już nigdy nie spełnią się Twoje sny

Bo kiedy Ona odejdzie od Ciebie
Zostaniesz sam, będziesz miał tylko siebie
Zobaczysz jak cierpi umierający ptak
Poczujesz się tak jak teraz ja

Byłam Twym dymem z papierosa
Którym zaciągałeś się rano
Byłam aromatem gorzkiej kawy
Który wypełniał Twój pokój
Byłam Tobą, a Ty mną
Żyliśmy sobą nawzajem
Byłam Twoim szczęściem
Dawałam Ci uśmiech
Byłam dla Ciebie kimś ważnym
Tak jak Ty dla mnie
Byłam ale już mnie nie ma
Teraz jest Ona

Ja nie mogłam bezczynnością żyć upojną
I zrobiłam to czego nie wolno
Pospiesznie sięgnęłam do torebki
Wyciągnęłam nasenne tabletki
Popiłam je dużą ilością wódki
Dość szybko odpłynęły ode mnie smutki
Zamknęłam oczy i uśmiechnęłam się
Wyobraziłam sobie, że przytulam Cię
Dopiero gdy z góry patrzyłam na swe ciało
Zrozumiałam co tak na prawdę się stało
Pomyślałam:"Przecież ja właśnie zabiłam się
Przyjdę do Ciebie mój miły we śnie
I powiem to co od zawsze powiedzieć Ci chciałam
Może wtedy zrozumiesz jak bardzo Cię kochałam.."

Proszę nie pytaj mnie czemu płaczę gdy zobaczysz moje łzy
I nie pytaj co się stało kiedy widzisz, że smutno mi
Tak trudno jest żyć gdy Ciebie mi brak
Wraz z Twoim odejściem świat stracił smak
Nie cieszy mnie nic nawet sny
Bo w nich też wylewam swe łzy
Nie mów nic, chodź i przytul mnie
Dobrze wiesz, że tylko Ciebie chcę
Nie umiem nie tęsknić i nie kochać Cię
Wciąż czuję, że jesteś gdzieś blisko mnie
Lecz Ciebie nie ma i chyba nigdy nie było
To co Nas łączyło dawno się skończyło
Ja nigdy nie zapomnę, że byłeś blisko mnie
Pamiętaj, że nadal bardzo kocham Cię

smak jej skóry wypalał
rytualne spazmy
zapomnienia
na jego nicości

radość rzeźbienia
dłońmi w eskalacji
wytworności
nasilała się

brat smierci nie musiał
zesłać jej wizji
w tę bezgwiezdną noc
ona zyła na jawie

cała pasja stworzenia
zamknięta w różanym
skarbcu jej ciała
eksplodowała ...

a potem...

nadszedł pogrom głupca
a cierpienie
wesoło trzaskało
w płomieniach

w amoku
wszystko wydaje
się takie
oczywiste

a więc wstał
i podjął...

wieczny bój
o swoją Nemesis
w czasach pogardy...
własnym istnieniem

Odchodzę bądź szczęśliwy..

Cierpię na brak możliwości wyrażenia
Siebie w Sobie
Zbyt daleko zaszłam
zgubiłam To.
Nie wiedząc dokładnie dlaczego
kłamiąc pisząc To
Co wcześniej zostało napisane
To co zachodzi we Mnie - obrasta Pięknem
choć często tak boli
Zrozumialam Istote obecnego Teraz.
Nie jestem na Siebie wściekła
Nie pytam.
Trwam w Nieokreślonej Bliżej Przestrzeni.

Nie każ mi znowóż, cierpieć ran starych od nowa.
Raz wykrzywione drzewo wszak wzwyż nadal rośnie...
Świeżo nabytych kształtów, wstydliwie nie chowa
Nie raz też, przerastając inne proste drzewa
Kreując nowe słoje, bogaci się w słowa
I w dany wymiar prawdy w ten czas się przydziewa.
Przy kolejno po zimie nadchodzącej wiośnie...

Znów to samo...
Każdego dnia czuję to samo.
Przejmujące zimno, przez które
Umierałam już tyle razy.
Uczucie totalnej pustki,
Opuszczającej weny
I dawno już wymarłej miłości
Przytłacza mnie coraz bardziej.
Runął most łączący mnie
Z tamtym brzegiem.
Zostałam sama na wyspie wulkanów.
Nic tu nie żyje,
To tylko ja wegetuję.
Odpędzam z tej krainy
Najmniejszego nawet ptaka,
Bo wiem, że później poobrywam mu pióra...
Nienawiścią pałam do każdej istoty
Rasy ludzkiej - choć sama nią jestem.
W pamięci migają mi twarze.
To moi bliscy - ich też pozabijałam.
Zapomniałam o dzieciach Bożych,
Zapomniałam o Bogu...
Zniknęły już wilcze uśmiechy
Ludzkich twarz.
Zniknęły garbate dłonie
Fałszywych Aniołów...

Móc stać przed Tobą
Naga i czysta, niczym Anioł.
Zakołysać dla Ciebie biodrami,
Pokazać na co stać kobietę!
Pobudzić Twe zmysły,
Poddać się miłosnym uniesieniom.
Spleść dwa spragnione ciała,
Niczym w miłosnym tańcu wirujące.
Poczuć Twą dłoń na mej piersi,
Smak Twoich ust na mych wargach.
Żyć tą ekstazą
Słuchając szeptów
Naszych przyspieszonych oddechów.
Zatrzymać te chwile,
Oprawić, jak fotografię w ramkę.
Zachować to ciepło,
Chowając do skrytki w sercu.
Pamiętając Twój
Błogi uśmiech,
Móc usnąć szczęśliwa...