Najgorsze zawsze są pierwsze dni.
Zawsze.
Potem już jest dobrze...
Bez żadnych myśli...
Dobrych, złych
Bez zastanowień.
Tylko krople deszczu szepczące historie...
Cicho spływając po szybach życia...
Wolno, delikatnie, spokojnie.
Wiatr jak ich echo
Powtarza słowa...
A ja otoczona chmurą różowych cukierków,
W moim polu kolorowych kwiatów z papieru
Z lekko zakurzonymi marzeniami w butelkach,a
Fioletowe niebo rozpuszcza się
W gorzkiej czarnej czekoladzie...
Moja Królewno Śnieżko...
Obudź się...
Żyj.
rozjaśnić mrok
oświetlić wszystko to
co nazywamy złem
co wzbudza strach
być może zamiast
istot upiornych
dostrzeglibyśmy ich ból
cała armię nagich postaci
odartych z dumy
a w ich krwawych oczach
zobaczylibyśmy żal
i tęsknotę za światłem
najczystszą samotność
Ci którzy trwają w mroku
od wieków
szukając siebie nawzajem
by rozwiać swój strach
monotonną samotność,
to nie potwory
ukrywają się w mroku
lecz postacie którym
odebrano światło
za ich bunt
wywołany dumą
może nie czują skruchy
lecz pogrążeni w samotności
zapomnieli dlaczego są źli
...
czy na pewno są źli?
Może tylko zagubieni
ich krwawe oczy
szukające w ciemności
okruchów zrozumienia
ich martwe głosy
krzyczące wśród cieni
istoty skazane na tułaczkę
wiecznie samotne...
potępione na wieki
Spotkałam pijanego poetę
Powiedział, że świat się zmienia
I to na gorsze niestety
Zrobił z ludzi zwierzęta
Bezduszne i bezrozumne
A każdy z nich błądząc po ziemi
Wbija gwóźdź w wieko trumny
Oznajmił, że życie to karta
Którą w prezencie nam dano
Trzeba ją zapisać i wysłać
Aby nam się udało
Możemy ją też pokolorować
Włożyć w kopertę i schować
Głęboko ukryć tą kartę
Bo pełno na świecie złodziei
A przecież to nasze istnienie
Nie dla gorących płomieni
Zabazgrać również ją można
Lecz jaki z tego pożytek
Zdać się na łaskę innych
Nie umieć po prostu rozkwitać
Kwiaty są nie ugięte
Przetrwają każdą pogodę
Co do ludzi nie wiedział
Mówił, że każdy zna swoja drogę
Na koniec dodał, że można
Ją zniszczyć i wyrzucić
Umrzeć nie znając szczęścia
Siebie i innych smucić
Błądziłam długo rozważając
Sens całej tej rozmowy
Teraz wiem, że należy
Zapisywać ja i pokonywać przeszkody
Rzucona w otchłań rozpaczy
Znalazłam przedziwny kamień
Do dziś nie wiem co to znaczy
Lecz już nie zalewam się łzami
W mrocznej jaskini pogardy
Ze źródeł krwi pić było mi dane
I przeznaczenia odsłonić karty
Prawdy od lat zapomniane
Pochłonięta prze toń wód głębokich
Zanurzyłam się w cień zapomnienia
I tak jak w górach wysokich
Poczułam chłód przerażenia
Zmęczona bezowocną podróżą
Po świecie własnych złudzeń
Nazywam siebie martwą róża
W szkarłatną niepamięć odchodzę
rzeczywistość pełza u progu snu
szukam ideału, który jest zbyt daleko
pomiędzy ciemnością a mrokiem
zieje dziura
pełna złudzeń i gorzkich marzeń
pełna mnie
Fałszywie istnieję w szarości
mechanicznie
tak trudno żyć w świecie
do którego nie należę
zaglądanie w szarość okien
(czego nie widać na dnie piekła, można zobaczyć w czterech ścianach)
łzy nieba rozpuszczają myśli
własne oczy wysuszone
wypłukiwanie
woda zostawia tylko kamienie myśli
czystość
pamięć tego, czego nie się chciało
tęsknota za słońcem na wiecznie chmurnym niebem
...słońce wypala pamięć,
myśli.
wypełnia mą duszę nie raz
Mokre łzy burzą me sny...
Czarna róża zatrute kolce
wbija w mą dłoń
i ulatnia się przytłaczająca woń
W tle muzyka leci cicho i szepce me sumienie,
że nadejdzie taki dzień
w którym smutki spadną szybko jak kamienie
Dzień się ukrył
A noc odeszła razem z nim
Więc otwórz oczy
I zamknij uszy
Bo bajka nie będzie długa
…świeczki nie będą ci potrzebne
Pewnej trwałej chwili
Oba przeciwieństwa zniknęły
Zostawiając za sobą
Tylko trochę swych owoców
- A jednym z nich była
Mała porzeczka
Co bała się światła i nie ufała ciemności
Lecz była odważna na tyle by
Tak jak my…nie zamykać oczu
***
Pewnej urojonej nocy
Jedyna gwiazda na niebie
Opłakując swego architekta
Na krańcu pustyni znalazła
- Pięć pożółkłych kości
Z wyrytymi na nich przeprosinami
I krótką wiadomością:
„jasność nie potrzebuje powietrza”
***
Pewnej bezsennej chwili
Na swojej jedynej i ulubionej pustyni
Mała porzeczka znalazła trochę zabłąkanego blasku
I po raz pierwszy spojrzała w górę
- ku swemu zdziwieniu znajdując
Szkielet co niegdyś swym uśmiechem ożywiał noc
- skrzydeł nie miała lecz poleciała
- nic nie widziała lecz znalazła
Prawdziwą siostrę z małym woreczkiem
Już nie gwiezdnego lecz kościanego pyłu
Z wyszytą na nim myślą:
„zabiliście”
***
Rozsypana i senna
Lecz nadal żywa
- gwiazda już nie jedyna
Kurcząc się do rozmiaru porzeczki
Znalazła kompana
Co tak jak my nie słucha lecz rozumie i docenia
Ciszę i spokój który w ich prywatnym niebie
Bywa tak plastyczny jak blask którym się podzieliły
Księżyc już w pełni
Ty nago stoisz
Skąpana w jego świetle
Palcem w powietrzu
Coś rysujesz
Szepcąc niezrozumiałe słowa
W rzece śmierci portret
Się maluje
Twą starość ukazuje
By Ci uświadomić
Że nic nie jest wieczne.
z dawnych dni
zakopane zardzewiałą łopatką
myśli nuta c
cienie nuta d
strach nuta g
drgawki przepływające przez kręgosłup
łzy spływające ze wskazówki zegara
palce zaciśnięte na martwej róży
krzyk zdławiony wyciszony
dzwon brzmiący z wieży kościoła
morze mej krwi
spływającej z rynsztoka
wanna pełna piany
o smaku brzoskwiniowym
sąsiad popełnia samobójstwo
szczur w klatce zdycha
pies pod kątem ze strachu sika
a ja jem płatki śniadaniowe w spirytusie.
Ujrzałem człowieka,
Pogrążonego w melancholii,
Ogarniętego smutkiem
Pełnego bólu i cierpienia,
Ujrzałem człowieka,
Który nie zaznał przyjaźni,
Który nie wie co to miłość,
Który zna tylko samotność,
Ujrzałem człowieka,
Pozbawionego szczęścia,
Przepełnionego żalem,
Pragnącego ukojenia bólu,
Ujrzałem człowieka,
Bez chęci trwania,
Szukającego wyzwolenia,
Oczekującego snu wiecznego,
Ujrzałem człowieka w agonii życia,
Ujrzałem człowieka,
Odzianego w czerń,
Z żyletką w ręce,
Ociekającego krwią,
Ujrzałem człowieka,
Pozbawionego żalu,
Przepełnionego szczęściem,
Z ukojonym cierpieniem,
Ujrzałem człowieka,
Opuszczonego przez samotność,
Poznającego przyjaźń,
Smakującego miłości,
Ujrzałem człowieka w objęciach Śmierci
Patrzę na Ciebie z drugiej strony lustra
Jak szczotkujesz swoje brązowe włosy
I robisz makijaż
Nie śpieszysz się zbytnio
Nieświadoma braku czasu
Podziwiasz swe piękno
A wieczorem
Kładąc się spać
Obnażasz swe ciało
Jędrne piersi i pośladki
Lecz droga niewiasto
Czas jest okrutny
I płynie nieubłaganie
Zanim się obejrzysz
Starość Cie dopadnie
Zaciśnie swe łapy
I całą Cie pomarszczy
Lepiej zostaw po sobie piękne ciało
I przejdź na drugą stronę lustra
Gdzie czasu znaczenie nie istnieje
Jak mogłabym ukraść Twoje spojrzenie?
Zachować je na wieki
W lochu przy moim sercu
Posiąść umysł
I wiedzieć że to koniec
Pustki
Lecz wciąż
Widzę Cię
W każdej mijanej duszy
Ciągle pamiętam
Kolor pocałunków letniego wiatru
Czy mogłabym zapomnieć?
Deszcz zaczął padać
Niszcząc co złączone
Lekko odwrócę głowę od okna
I z czystym sumieniem
Pokoloruję zżółkłe kartki
Rozświetloną śmiałością mych myśli