Mojemu bratu Robertowi Marczakowi

Mam dość bezczynnościStatycznej bytnościWiatr pomiata mnąPo piekielnym pustkowiuJuż przestałam gorzko płakaćBo ostry mróz otoczył me serceMam dość patrzeniaNa ten sam umarły obrazLecz oczu nie mogę zamknąćNiczym dwa płomienieWiecznie się paląceCiągle wypatrujące OpiekunaBezczynna naiwnośćJedyna nadziejaKtóra umarła śmierciąSamobójcząUdusiła się swoją głupotąMam dość- siebie samejPo co czekamŚnię koszmary na jawieWokół coraz ciszejSamotniejMroźniejDosyćBłagam

Mój chocholeKiedy odszedłeśNie czułam już ciepłaNie czułam już dobrociSmutek wypełniał mnieOd korzeni po kolceKuliłam się bezsilna

Mój chocholeGdy obejmowałeś me płatkiGłaskałeś me liścieNie potrzebowałam niczegoWystarczyła twa opieka
Mój chocholeByłeś wszystkim dla mnieDzięki Tobie wierzyłam że
Mam po co istniećBudowałeś mą duszę i serceAle teraz nie wiemCo robićWewnątrz jestem pustaZ zewnątrz zamarzam
Co robić?-Mój chochole

Zimna wyrachowana suka
-to czym jestem!
Żyję zadając ból
Karmie się zwodną nadzieją
Bezczelnie trwam dalej
Kołyszę się we wrzaskach
Kąpię się w potoku łez
Walczę z rozsądkiem
Chodząc po ścieżkach serca
Ucząc się pokory
Której twarzy nigdy nie widziałam
Kręcę się w kółko
Biegam za własnym ogonem
Ostrym językiem odpycham
Wrogów prawdy powstałej
Z kłamstwa
Gdy oni szarzeją ja
Skrawo błyszczę W szyderstwach i cierpieniu
Wyrachowanie sączy się ze mnie
Jak krew ze zranionej
Suki
Którą jestem

Tak bardzo zimno tak bardzo
Mi jest
Łzy rosy zamarzają na mnie
Płatki tulą się same
Chcą się ogrzać
Nie potrafią
Są takie kruche
Boję się że się rozpadną
Że nic mi już nie zostanie

Stoję sama w polu
Zimno wokół mroźno strasznie
I tak pusto
Wiatr i śnieg przegnały
Wszystko
Uziemiły mnie, chcą bym
Zamarzła

Gdzie jest moje słońce
Pragnęłabym ujrzeć choć
jeden jego blady uśmiech
jedyny ratunek na tym
bezdusznym pustkowiu

W polu zapłakanym śniegiem
Patrzę w gwiazdy, których nie dosięgnę
W księżyc, który choć surowy
Olśniewa moje płatki
Igra sobie
Podpatruje

Róża nie może spać
Bo się może nie obudzić

Gdybym miała głos ludzki
Zawołałabym, aby ktoś mi pomógł
Żebym już sama nie była
Aby ktoś ciepły stał się
Dla mnie słońcem
Osuszył słoną rosę łez

Róża nie może spać
Bo się może nie obudzić

Czy ktoś rozumie mój los?
Samotna, jedyna w pustym polu
Bez opoki, bez chochoła
Z zamrożonym sercem
Opuszczona przez słońce
Skulona bez żadnej pociechy

Róża nie może spać
Bo się może nie obudzić

Delikatne płatki drżą na wietrze
Starają się być dzielne
Chuda łodyżka uzbrojona nawet
Nie obroni się przed strachem
Samotnością i zimnem
Staram się przetrwać

Róża nie może spać
Bo się może nie obudzić

Zerwą ją
niewinną

Ile można być poważnym? Hałduje Tanisowi Półelfowi i jego towarzyszom!

Najgłośniejszym krzykiem
o pomoc jest
milczenie