Zwany również miesiącem, jako, że raz w miesiącu jest okrągły, co dla dawnych ludów było wielce niezwykłe.

I nie odpowie...

Mamroczysz coś wietrze pod nosem setek Dedalów.
Gdzież twój Ikar sie zapodział?
Gdzie ciało jego w tym morzu betonu
bezwiednie na dno opadło...

Spójrz! Tam leży! I jeszcze tam!
I jeszcze gdzieś ich setek pare spoczywa
stąpając nogami po płynnym asfalcie,
a przeglądając się w lustrach z żelaza
nie odnajdują już swoich skrzydeł w odbiciu.

A Ty, Dedalu? Stojący tam na górze?
dlaczegoś za Ikarem nurka niczym myszołów nie dał
I tuż nad ziemią spadajacego go nie uchwycił?
Siedzisz na dachu głuchy jak pień na ten wrzask na dnie morza...

I nie odpowie...

Czy tak łatwo można zaufać po raz
drugi??
Gdy moje serce o pomstę krzyczy...
Gdy skamle i prosi...
Łez już nie znosi...
Czy można serce oddać komuś
innemu?
Bo choć coś czuje, to się
boi...
Drży choć samotne, ale
pragnie być z kimś...
Czy uwierzyć znowu w miłości czar??

ON:

Zauważył jej oczy wśród gwiazd,
uczuł pragnienie poznania jej.
Czuł zapach jej perfum
szedł tym tropem..
ONA:

Wiedziała, że ją pragną
te oczy, które lśniły.
Wonią pożądania się
otuliła niczym płaszczem.
ON:

Złapał ją w ciemnym zaułku,
spojrzał w lśniące oczka,
dotknął włosów jak jedwab,
błysnęła bielą szyja...

Biała ściana...a na niej JA
lecz mnie na niej nie widać...
czekam...może ujrzę cień...
..zafascynowanie sobą??
nie...urok nie bycia...
nie
by
cia
te słowa jak sztylet...kłują...
czy ja dla kogoś jestem..
czy niema mnie dla
nikogo...??
to wszechświat zwariował
nie JA.

To ja...
ale ja to nie ja...
byłam kiedyś, lecz dziś
wątpię we wszystko
co
było
jest
i będzie...
życie, a ja stapiam się
z tłem...
bezbarwna...
samotna otchłań
w bycie niebytu
- jak wiatr chcę uciec..
przed wami...

~Chorych rozmów ciąg dalszy~

Skarżyłam się.
Skarżyłam się, że jest mi źle bez Ciebie.
Bo tak było.
Ty istniałeś, a ja nie.
Ja mieszałam się z różanym
wdziękiem, gnijącym się ciałem i grobem.
Zapadałam się.
Teraz gdzieś odszedłeś.
Gdzie?-nie wiem.
Zabrałeś wszystko, co miałam,
zostałam taka pusta, cicha...
Więc teraz Cię błagam:
Oddaj mi serce!!

Wiem, że jesteś przy mnie
gdy Cię potrzebuję
zawsze mnie przytulisz
gdy ból mnie przytłoczy
lecz mimo to nie potrzebuję
Cię byś mi pomagał
Pragnę byś po prostu
był i
zamknął me serce
w swoich dłoniach.

Życie jest trudne,
lecz trzeba przez nie przejść.
Jedno ciało z drugiego ciała
- zamienia się w proch.
Pył cmentarny daje małą nadzieję,
nasionko życia zasiane
pokornie
Gdy otoczone miłością dwojga
rozwieje strach przed
przyszłością.

Stała nad przepaścią,
jej oczy wpatrzone w dal
Zagryzała w zamyśleniu
wargi czerwone.
Włosy rozkołysane
na wietrze
Po policzku spływa łza
kryształowa twierdza
marzeń.
Spływa i ucieka i jej
niema...
Cisza.
Wszystko zamarło.
Dziewczyna stała nad przepaścią,
lecz teraz słychać
tylko wrzask rozpaczy
i ciszę.