Jest już nocka rozgwieżdżona

Samotności przeciwniczka.

Więc chodź tu kocurze wspaniały,

Daj się zaprowadzić

W ciemne zaułki.

Poddaj się magii mych zielonych oczu,

Maleńkich, skośnych i błyszczących.

Spójrz w nie głęboko, jak najgłębiej

I znajdź to czego pragniesz.

Wielki kocurze pozwól pieszczotę

Małą noskiem zimnym

Na szyi twej wycisnąć.

Czy bym też mogła, tak delikatnie

Uszko twe pokąsać?

Jak w szamańskim tańcu

Moim ciałkiem otrzeć się o Twoje.

Owinąć się wokół twego

Prężnego ogona,

Zachwycać się jego siłą i pięknem.

Po czym prężąc się i mrucząc

Zamiauczeć byś przesłonił mi

Niebo

Oddał się zapomnieniu

I namiętnemu

Mruczeniu.

Powiem szczerze: nienawidzę tego uczucia!
Nienawidzę go tak mocno,
Jak najgorszego wroga.
Ten stan jest okropny,
Poniżający.
W lustrze nie widzę już nawet
Swego odbicia!
Zamiast mojej twarzy,
Widzę monstrum.
Czuję się nim.
Czuję się zła, brzydka, okropna.
Upewniam siebie w swojej
Beznadziejności,
Głupocie...
Bo jestem taka.
Niema we mnie nic dobrego.
Jestem do niczego.
Nic nie potrafię zbudować,
Za to ślicznie niszczę.
Jestem obrzydliwa!
Nikt nie pokocha takiego potwora!
Ciągle popełniam te same
Błędy.
Ciągle się łudzę.
Nie potrafię zrozumieć, że
Jestem już przegrana.

Czymże jest
Jedna kryształowa kropla?
Niby słoną wodą,
Niby tak.
Lecz w jej krystalicznej istocie
Znajdujemy nas samych;
Ona to czuje nasz ból,
Dzieli z nami troski.
Niesie pociechę w ciemnym pokoju,
Tylko ona zna nas dobrze.
Tylko ona nam pomaga.
W tej kryształowej toni
Odbija się nasza dusza.
Ona jest jak my.
Czymże więc jest
Jedna kryształowa kropla?