Pustkowie lodem pokryte pękłoI rozlało się światło pośród ciemnościPragnienie dotyku zapomnianeDrąży skałę milczenia

Cienie przeszłości umilkły pośród zgiełku myśli nowychW szum drzew samotnych ubrane
Spacerują uliczkami I palą
On już wiePrzegrał po raz kolejnyZostaną dzikie krajobrazy słów niewypowiedzianychI pustka rozrywająca serce
Zapomnienie wciska się na kolana nieproszoneI tylko kształt jej oczuZapach włosówDotyk

mójże ty przyjacielu
tak daleko a tak blisko
splatasz me warkocze w jeden sen
marzenie o namiętnym końcu przyjaźni
znajomość bez zobowiązań
zawsze ma drugie dno
nie mów więc dziękuję
za to co ofiaruję
tobie po stokroć w zamian
za twoje dosadne i charytatywne proszę
mam swoje zdanie
i jeśli ponoszę
straty nad wyraz za bardzo moralne
to tylko dlatego że moja jaźń
ma wielki kaprys
wielki foch w zanadrzu
chcę być dla ciebie
tym co nieprzejednane
i nigdy nie mów mi że noszę
w sobie tajemnicę
zagmatwania dobra i zła
przecież jestem po obu stronach
czyli nie popieram żadnej
kwestii rozmyślania
i mów do mnie jeszcze
i patrz w moje ślepe oczy
może przynajmniej
morze słów bez namysłu rzuconych
przeskoczysz



24 VIII 2006

Z albumu "Reality", 1997

Widziałem kiedyś cień

Tak wzniosły i kruchy

Bezszelestnie

Poruszający się po czasie

Widziałem kiedyś cień

Wznioślejszy od słów

Które skrywał pod płaszczem

Z najdelikatniejszych łez

Widziałem kiedyś cień

Zgarbiony w rozpaczy

A jednocześnie radosny

I nieprzenikniony

Spotkałem kiedyś cień

W ciemnej uliczce wieczności

A on spojrzał mi w oczy

I zrozumiałem

Że czasu nie zatrzymam

Że swych niezrozumienia łez nie dotknę

Ujrzałem w jego oczach

Wartość marzeń

I bezsens zadumy nad życiem

Bez choć odrobiny prozaiczności

Z albumu "Grommrok", 2006-01-22

Z albumu "Reality", 1997

Krople deszczu spływają jednostajnym rytmem
Przemoknięte myśli chowają się pod liśćmi drzewPusty szum w pustej przestrzeniCichy szept aniołów
Przybity stalą chmur muskam wilgoćChłód wyrywa otępienie z ciałaA krople spływają jedna po drugiej perlistym sznuremMiarowy ból
I patrząc zapłakanymi oczymaWidzę dotyk smutkuPochmurnego wędrowca który trzyma mnie za rękęWiem już…Wszystkie te chwile rozpłyną się jak łzy w deszczu

Zebraliśmy się tu
co by uczcić słowa jego
z ust zastygłych wypowiedziane.
Uczcić myśli
z rąk jego
bez czucia juz
napisane.
Wszycy doskonale pamiętamy,
na początku było słowo.
Nigdy nie chybiło ono w swym przekonaniu
raziło jakoby pocisk na polu
pełnym rozbieganych żołnierzy.
Owszem,
raniło.
Raniło i to bardzo mocno nie raz.
Często również przynosiło ulgę
niczym butelka wina
wykopana z najgłębszych czeluści winnic.
Tak samo nasycamy sie jego zapachem,
wytworem. Nie ma tu metafor.
Można je porównać...
Na początku nie będzie smakować.
Z czasem jednak,
ludzka pamięć otrzeźwieje
i przypomni sobie o nowym wyrobie
ludzkiej wyobraźni, smaku, gustu.
I choćby po trupach, jak to Makiaweli powiadał
mieli go odnaleźć - znajdą i otworzą.
I na nowo odkryją, że pominęli coś ważnego.
Że jest inny smak,
Że jest inna wizja,
Że jest inne podejście.