Mglisto, szaro, zimno. Taka niby normalność, jak na tę porę roku przystało. No bo w końcu jak ma być w październiku?
Do lata już nie tęsknię. Albo na razie. Śłońce może się schować, odpocząć, przestać już napierdalać po zmęczonych oczach i ustąpić mroźnemu powietrzu na tyle, że wreszcie pod kurtką przestanie się człowiek pocić, jak taki idiota, który nie wie jak ciepło ma się ubrać.
Teraz czas na letarg, na to ogłupienie, przejściowe spowolnienie czasu, które jak co roku poprzedza zimę.
 Zupełnie nie wiem, dlaczego niektórzy lubią tę porę roku? Bo nostalgia, chwila czasu na zastanowienie się?
Kompletna bzdura, nikomu niepotrzebna. No chyba, że ktoś cieszy się, iż skończyły się wreszcie upały i można odetchnąć rześkim powietrzem. Ewentualnie zachwyca się barwami jesieni - ognistym, rdzawym, złotym. Cieszy się widokiem ostatnich w tym roku kwiatów i... ech nie wiem. Powiedzmy sobie szczerze, że ów romantyzm wymiera. Tak, czasem nawet mam wrażenie, że i u mnie. Kiedy dopada smutna, martwa rzeczywistość, wszystko trafia szlag, jakby mróz potraktował delikatne ździebełko trawy.
Silnym chyba trzeba być, by dostrzec pozytywy jesieni - pory roku kojarzącej się realnie z przemijaniem, śmiercią, grypą i dolegliwościami żołądkowymi. Cholera wie, czym jeszcze.
 Zimno to nie jest to, co kotki lubią najbardziej. Łatwo się przeziębić, rozchorować i mieć potem pod wpływem gorączki głupie myśli, odczucia i spostrzeżenia. I nie trudno nawet o dołek, czy napad natręctw i schizofrenicznych lęków. A z takiej małej paranoi trzeba potem umieć wyjść.  Olać pewne rzeczy i nie słuchać głosu paranoika, który podpowiada w głowie teorie spiskowe i rzeczy, których nie ma.
Bo przecież dziwne chmury na niebie, choć wydają się nienaturalne, w rzeczywistości nie są rozpylonym halucynogennym gazem, który wojsko testuje na ludziach, a zwyczajnym smogiem, spalinami, które tak brzydko-ładnie się skotłowały i są zbyt ciężkie, by wznieść się wyżej, więc zawisły nad ziemią.
A staruszkowie mijani ma klatce schodowej wcale nie wyglądają jak zombie, nie mają czarnych oczodołów i nie spowija ich wysuszonych ciał czarna poświata, jakby pochłaniała ich jakaś mroczna energia. I na ten widok wcale nie przebiegają po plecach ciarki i włosy wcale nie stają dęba.  To tylko wyobraźnia. Rozgrzany gorączką umysł, jakby półprzytomny, jakby w połowie był tylko na jawie.
I myślę, że tęsknię już do zimy, kiedy te mało śmieszne zarazki wreszcie zamarzną, kiedy lód i szron uśpi je chociażby do wiosny.
Chociaż byłaby to sroga zima, a mróz to też nie jest coś, co kotki lubią najbardziej, ale wolę już to, niż tą niezdecydowaną, wampiryczną jesień.

Zespół Desdemona, związany do niedawna kontraktem płytowym z Metal Mind Productions, podpisał nową umowę z niemiecką wytwórnią Danse Macabre Records należącą do Bruno Kramma z grupy Das Ich. Tym samym Desdemona dołączyła do prężnie działającej na scenie goth-industrial wytwórni, pod szyldem której wydają tacy artyści jak wspomniane wcześniej Das Ich, Faith & The Muse, Gothika, The Beauty of Gemina czy Skold vs. KMFDM.

Kolejna porcja bzdur. Tym razem radosna twórczość Zelen bawiącej się gumową żabą mojego syna:)

Od dziś można nabywać bilety na grudniowy koncert norweskiej formacji Ulver. Zespół dowodzony przez charyzmatycznego wokalistę Garma wystąpi 18 grudnia w warszawskim Palladium. Dodatkowo w stolicy pojawi się, znany ze współpracy z Mike Patton’em czy właśnie Ulver, austriacki kompozytor muzyki elektronicznej – Fennesz. Polskimi akcentami tego wydarzenia będą trójmiejskie Blindead oraz Proghma-c. Serwis Darkplanet patronuje koncertowi, który organizuje Knockout Productions.

Dokładnie za miesiąc The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble ponownie będzie można usłyszeć i zobaczyć w naszym kraju. Grupa dowodzona przez charyzmatyczną wokalistkę Charlotte Cegarra zagra 12 listopada we Wrocławiu, 13 listopada w warszawskim klubie Powiększenie, a dzień później w poznańskim Blue Note. Za organizację koncertów, podobnie jak przed rokiem, odpowiada agencja ArtWERK. Bilety na występy w Warszawie i w Poznaniu w przedsprzedaży dostępne są w cenie 50 złotych, zaś w dniu koncertu będą droższe o 10 złotych. Serwis Darkplanet wspiera wydarzenia medialnie.

.
.
.

Lubi ślady szminki na papierosach, lubi duszący ciepłem dym i jego gorzki smak wypełniający ją od wewnątrz. Kiedyś wszyscy umrzemy. Ona ma na sobie przetarte jeansy, czarny t-shirt i skórę. Włosy w nieładzie opadają jej na ramiona i twarz. Czarna, gruba kreska wokół oczu narysowana jest niestarannie, lekko rozmazana, usta przyciemnione bordową pomadką. Przez gorzkie perfumy przedziera się zapach papierosów. W prawdziwym świecie niewielu ją zauważa. Nie lubi mówić o sobie. Podli chłopcy i wstrętne dziewczynki. Mogą złamać jej serce. To zdarza się tak często. Udaje okrutną i woli ranić niż być ranna. Poszukiwania kogoś, kto z nią wytrzyma trwają niewspółmiernie długo, do czasu, w jakim jest zainteresowana tą osobą.

Spojrzałem na kolejkę do kasy, wijącą się jak wąż Midgardu i stanąłem na jej końcu. Oto kolejne ziarenko połknięte (prawie sobie to wyobraziłem, że jestem elementem w grze „snake” w psychodelicznym umyśle właściciela marketu). Jak dzisiaj wyglądała by doktryna chrześcijańska, gdyby Tomasz z Akwinu, żył dzisiaj. Gdyby swoją Sumę (zawsze gdy o niej myślę – sumuję się) oparł na nam współczesnych archetypach, jak bardzo chrześcijaństwo było by nam bliskie i zarazem obce...

Jeden z najbardziej docenianych projektów electro/synthpopowych ostatnich lat - szwedzki duet Ashbury Heights kończy działalność. Głównym powodem niespodziewanej decyzji lidera grupy, Andersa Hagströma jest niekończąca się walka z wydawcą płyt - labelem Out of Line. W ciągu pięciu lat istnienia Ashbury Heights wydało dwa albumy studyjne, EPkę oraz antologię "Origins" podsumowującą dotychczasową twórczość duetu. Anders Hagström: "W tym roku stuknęło nam pięć lat. To powinien być powód do świętowania ale po ostatnich dwóch latach nieprzerwanej walki i sporów z naszym wydawcą zaczęliśmy czuć się jak w więzieniu. Dlatego ze względu na ten i kilka innych powodów likwiduję Ashbury Heights". Dalsza część oświadczenia w rozszerzeniu.

24 września rozpoczęła się europejska trasa Watain pod nazwą "Reaping Death Tour 2010". Blackmetalowcy w towarzystwie Destroyer 666 oraz francuskiego Otargos przetaczają się przez kilkanaście państw po całym kontynencie i zawitają także do Polski. Pierwszy z dwóch koncertów odbędzie się 17 października w krakowskim klubie Loch Ness a drugi, dzień później, w warszawskiej Progresji. Bilety na oba występy można nabywać w przedsprzedaży w cenie 55 złotych, w dniu koncertu będzie to 65 złotych. Organizatorem dwóch polskich przystanków  Reaping Death Tour 2010 jest Knockout Productions.

Pojawiła się na rynku nowa płyta norweskiego tworu Mortiis. Na pewno długo wyczekiwana przez fanów z racji wydania ostatniego krążka (nie licząc "Some Kind of Heroin", zawierającej remiksy z "The Grudge") w 2004 roku. Początek prac nad płytą sięga roku 2008, a koniec wraz z dodatkami i miksami na album roku 2009. "The Great Deceiver" bo taki tytuł początkowo miała nosić płyta, została jednak częściowo przeprogramowana i zmieniona na potrzeby koncertów. Rezultatem tych działań było skrócenie całości z 14 do 8 utworów i wydanie pod inną nazwą "Perfectly Defect" w charakterze pewnego wprowadzenia do właściwej płyty... Trochę to zagmatwane, ale o tym za moment.

Żadnemu projektowi nie udało się w ostatnich latach zrewolucjonizować dark electro w takim stopniu w jakim uczynił to meksykański duet Hocico. Często naśladowani, ale zawsze niedoścignieni w swych pomysłach, Erk Aicrag i Racso Agroyam przez lata udoskonalali swoje brzmienie by koniec końców stać się nowatorami uprawianego przez siebie bezkompromisowego aggro/harsh electro pełnego agresywnych podkładów, napastliwych sampli i skutecznie chłoszczących beatów. Duet, podobnie jak i wydawca w osobie niemieckiego labelu Out of Line, uznali, że najwyższa pora by podsumować prawie 17-letnią działalność projektu obfitującą w całą masę albumów studyjnych, koncertówek, singli czy EPek. Twórczość Hocico idealnie przypomni kompleksowa antologia pod tytułem "Crónicas Letales I-IV" zawierająca cztery podwójne wydawnictwa wypełnione pełną dyskografią Meksykanów.

W klipie do utworu "Life on Mars?" z płyty "Hunky Dory" wyglądał jak zniszczoną pracą, tania, męska prostytutka. Wymalowane niebieskim cieniem oczy, uszminkowane usta i ścięte na pazia włosy niesamowicie go szpeciły. W 1971 roku niewielu szanujących się artystów decydowało się na tak wyzywający styl ubierania i paradowanie z twarzą pokrytą ekstrawaganckim damskim makijażem. Osobników, przypominających wyglądem Davida Bowiego widywano zazwyczaj w knajpach dla gejów i transseksualistów, gdzie chowając się przed wzrokiem "bogobojnych" Brytyjczyków szukali sobie partnerów na jedną bądź kilka nocy. Tymczasem Bowie nie tylko nie krył się ze swoim dziwacznym i szokującym na owe czasy imidżem, ale uczynił z niego znak rozpoznawczy. Fani gładko przyswajali zarówno niepokojący wygląd artysty, wskazujący na jego nietypowe fascynacje seksualne, jak i muzykę, którą proponował. Co więcej, po wydaniu przez Bowiego płyty "Hunky Dory" wydźwignęli niepokornego i lubiącego szokować Brytyjczyka na sam szczyt muzycznego Olimpu, skąd panuje nam po dziś dzień.

Jak nakazuje tradycja, także i w tym roku święto Halloween będzie obchodzone hucznie i w metalowym klimacie na deskach stołecznego klubu Progresja. Tym razem wyjątkowo dzień wcześniej - w sobotę 30 października na VI edycji Metal Halloween. W klubie przy ul. Kaliskiego zagrają znane i lubiane kapele w klimatach thrash/heavy/power - toruńska Butelka, warszawski Dragon's Eye, krakowski Mayhayron, śląski Killjoy oraz kolejni reprezentanci stolicy - Architecture Of Lie i Homeless Rockers.

W sobotę 16 października, za sprawą Knockout Productions, na jedyny koncert do Polski przyjedzie gotycka formacja Tristania. W ramach promocji najnowszego wydawnictwa 8 października grupa rozpoczęła Rubicon Tour 2010. U boku Norwegów można będzie zobaczyć także holenderską grupę Asrai oraz nasz rodzimy Unsun. Bilety na koncert dostępne są w przedsprzedaży w cenie 70 złotych, w dniu koncertu kosztować będą 80 złotych. Wydarzenie medialnie wspiera Darkplanet.

Ekipa z amerykańskiego Atreyu postanowiła nagrać covery utworów, które - jak sami  członkowie kapeli twierdzą, wpłynęły na ich grę i rozwój.  Do współpracy zaprosili znajomych z grup: Chiodos, Blessthefall, Endless Hallway i Architects. Produkcją zajął się Noah Shain, a na wydawnictwie znalazły się dwa covery w wykonaniu Atreyu oraz trzy przy współpracy z wyżej wymienionymi zespołami. Całą epkę można posłuchać na stronie Monster Energy, gdzie w odtwarzaczu wystarczy wybrać Atreyu.

Długo fani Romana Kostrzewskiego i spółki musieli czekać na nowe wydawnictwo formacji. W ramach promocji swojego nowego krążka "Czarno-biała" 15 października muzycy zawitają do Poznania i wystąpią w klubie Eskulap. Jako support przed katowicką grupą zagra poznański Bloodthirst. Bilety na koncert dostępne są w cenie 35 złotych w przedsprzedaży w: CIM, sklepie Rock Long Luck, w klubie Blue Note, poprzez Bilety24.pl. W dniu koncertu ich cena wzrośnie do 40 złotych. Koncertowi patronuje Darkplanet.

Za ciasno zamknęłam powieki. Chciałam zatamować szklany krwotok skapujący powoli po zamarzających policzkach. Nie czułam chłodu, to ja byłam chłodem. Przenikliwym mrozem spowijającym senne szyby. Tuliłam się do Ciebie kruchością zwiędłego kwiatu. Poruszałam bezwiednie oszronionymi wargami. Skaleczyłam swoje istnienie patrząc w gorejące słońce. Rozpieszczana promieniami zieleniałam bagnistą brunatnością. Porastałam naiwnie zieloną trawą jak wilgotny głaz. Otwierałam nie zamknięte drzwi. Pochylałam się nad lustrem bez odbicia. Zbierałam blizny, myśląc że to kwiaty, które wprawią Cię w zachwyt. Kusiłam dekadencką czernią nocy. Rozlewałam wino do kryształowych kieliszków. Roztapiałam się gdzieś na rozstaju leśnych ścieżek. Chyliłam głowę w pokutnym wstydzie. Uciekałam do szafy, by nie zatonąć w rozlewającym się błękicie Twych oczu. Teatralnym śmiechem rozkrwawiałam wargi. Pieściłam Twą sztywniejącą racjonalność. Wciągałam Twój beztlenowy zapach. Malowałam rzęsy Twymi czerniejącymi myślami. Zanurzałam w malinowych przestworzach. Tkwiłam w pokoju bez ścian. Któregoś dnia obudziłam się i zgwałcił mnie brak nieba. Pozostała przerażająca, nęcąca kremową bielą nagość. Spłonął mój malinowy chruśniak, spaliły się dzieci. I proszę, "Nie pytaj mnie, dlaczego myślę, że... że nie ma dla mnie innych miejsc".
‎