A zatem całuj me oczy,
Roztapiaj je i klej na nowo
By kolory na nowo rozpoznawać
Poczęły.
 
Wybij z nich tą ślepotę
Niczym młotem szybę
Brudem po latach malowanej.
Niewidomej.
 
I wstaw na nowo
W ramę zardzewiałą
Nowe oczy
Na nowo przejrzyste.
 
A może bądź rzemieślnikiem
I wybij je własnymi rękami
Własnymi palcami
Wyciśnij z nich ciemnotę.
 
A może bądź wandalem
I rzuć w nie cegłą
Krusząc je nikczemnie pod butem
I rozcierając na bladą maź.
 
A może bądź ogniem
I wypal do popiołu
Wszystkie me obrazy
Zarejestrowane na tym lichym płótnie.
 
A może bądź światłem
I prześwietl na wylot
Te dwie studnie
O dnie nigdy suchym.
 
A może bądź światłem
I zabłyśnij ogniem świeżym
Na kagankach starych
W moim małym labiryncie...

Myślę – tonę,
Więc odchylam głowę
I pozwalam wyobraźni wlać do mego wnętrza wodę.
Pozwolić wyobraźni się utopić
Jej rękami niewidzialnymi.
 
Pozwolić wyobraźni za gardło się chwycić
I czekać aż te ręce zesztywnieją
Puszczą uścisk.
 
Myślę – płonę,
Więc robię krok
I pozwalam trawić się w stosie wrzeszczącego do czerwoności drewna.
Pozwolić wyobraźni się spalić
Jej własnym ogniem.
 
Pozwolić wyobraźni palce w oczy sobie wsadzić
I czekać aż światło nabrane w usta
Wypłynie oczami.
 
Myślę – spadam
Więc rozciągam ręce
Niczym orzeł szybuję by osiąść na ziemi.
Pozwolić wyobraźni się wznieść
Jej skrzydłami własnymi.
 
Pozwolić wyobraźni na skok w przepaść
I czekać jej sylwetki odbicia na
Nieboskłonu tafli.

Nie trzeba być Bogiem
By zobaczyć od dawna oczekiwaną
Namiastkę szcześcia w moich źrenicach
Na twe wyobrażenie
Odbicie w lustrze
A co dopiero sen...

Ktoś już zresztą kiedyś powiedział
Że nie należy gasnąć powoli
Wzniecam więc w sobie dalej ten żar
Dopóki noc
I nie blednie atrament nieba

A gdy będzie już za późno
Po prostu odejdę

Nie mogąc uczepić się twojego cienia
Chwytam za echo gasnące słów
Pozostawiłam otwartą furtkę
Dla szeptów
Gdyby może zechciały wrócić
Dla ciepła
Bezgraniczności pojęć

Tu każda chwila dzieli się na milion
Zużytych wspomnień
Zyskanych pustek
Nieodwracalnych mgnień

Na skróty są tysiące dróg
Wariacje nieskonczoności są niepojęte
Granica zaciera się tym bardziej
Im usilniej błądzę na włąsne życzenie

Wprawiam w ruch tryby wyobraźni
Potęguję wymowę straconego porządku

Nawet kuglarz na rogu ulicy
Ma taką martwą twarz
Jaszczurka na jego ramieniu
Wydyma policzki dla żartu
- nie widzi tych łez...
Obrazki w pamięci
Układają się jak szalone
Na ostrzu noża odbija się ta sama wciąż twarz ...

Okiełznanie
Cóż to jest za forma
Zbawienia?

Nienaturalna wcale poza
Bytu który udaje ideę
Samokontroli wyższość
Nad upojeniem

Kolczasta czerwona róża bezkształtna

Wśród białych płatków czystej formy

Nie rozpadnie się nawet po wielu latach

Odosobnienia i ignorancji

Bo w swej prostocie nie posiadają uczuć realnych

Ani myśli krystalicznych tak łatwych do przejrzenia

Dwa zatrute melancholią kolory

Odcieniami słów i zwrotów niezrozumiałych

Będą oblewać tych co nic nie poczuli

I jak dawno temu ci co je posadzili

Zwiędną po to by się odrodzić

W innym miejscu

W innym czasie

Tam gdzie leży twoja dusza

W kawałki roztrzaskana

A ja będę wiedział jak ją poskładać

Bo kolory są nieśmiertelne

Padła iskra na gaz uwalniając ogień,
A pozwalając mi nasycić się papierosem.
Z palcami splątanymi, a zmarzniętymi
Oddaje się rozkoszy siedzenia w sześcianie i nasłuchiwania.
Nasłuchiwania jak ją przestawia dla siebie,
Dla swoich potrzeb
Swoim ciałem, mięśniami, potem, ciężarem, zapachem i spermą.
Ustawia ją za tymi ścianami,
Za każdą z nich niszcząc jakąś jej część
I niezdarnie, a niechlujnie buduje ją.
Buduje ją według własnych potrzeb na nowo.
 
 
Widzę przez zamknięte oczy
W tej chmurze dymu papierosowego niczym wróżbita
Jak jej ciało drży,
I z każdym jego ruchem napina niczym struna do granic wytrzymałości.
Czuje ten zapach rzemieślniczej rozkoszy,
Wirujący z dzikim, znajomym dla topielców jękiem
Odbijając się od ściany do ściany to wbijając się do uszu
Niczym gwóźdź do trumny...
 
 
Widzę ją w swych dłoniach.
Jej skórę delikatną jak aksamit
I różową na tle płomieni w niej błyskających.
Jej skórę błyszczącą potem i śliną jego pocałunków,
Jej skórę poszarpaną czarnymi kosmykami włosów
Opadających lekko na jej lepkie zimne piersi.
 
 
Widzę boską, niepowtarzalną zmysłowość w każdym jej ruchu,
Siłę ścierająca się o naturalną moc życia zmysłami.
Widzę jak odchodzą od niej wszystkie oznaki jej szlachetności,
Jej kobiecości, niezależności, neutralności.
Widzę! Jak ta aksamitna szmata
Przekuwana zostaje na twarde zimne żelazo,
Jak radośnie tryskają z niej iskry,
Jak płonie w brudnym ogniu,
Jak dusi się jego brudnym dymem.
 
Czuję jak po mym czole spływają nerwowe krople potu
Jakbym to ja sam przyczynił się do jej upadku.
Czuję jak spalam je gdy zaciągam się papierosem
I jak strącam jej spopielone cząstki w czeluści mroku...
 
Esto quod esse videris,
usque ad finem – usque ad mori.

sami- pośród duszy
Masz tabuni rozbrzmiewa
Zagłuszają go myśli
Zdrady
Nienawiści
Złości
Pogardy
Zemsty
Ludzie jak świnie 
Skaczą sobie do oczu
Lecz się skończy
Uwolnimy broń
Nasze serca 
Myśli bez przemocy
Zwalczymy jęki
I nastanie CISZA

Nocne rozmowy
Blask ognia błysk źrenic
Niedzielne kłótnie
Przy kuchennym stole
Wklęsłość w duszy
Nigdy niezagojona
Odnajduje swój sens
W nieudolnej samotności

Poranne kapcie
Rozrzucona kołdra
Smak porcelany
Zapach sztućców
Aromat kolacji
Dotyk świecy
Opal wina
Ogień serca
Ten jedyny jedyny
Jedyna jedyna

Pomiędzy dwiema wargami
Podzielone myśli
Przekrojony dom
Dwie nierówne części
Niesprawiedliwości
Mijające noce
Światło na monecie
Pierwszy dzień tygodnia
I przeczucie końca
Nieuchronne
Rzuca wianek za siebie...

stoję w przewiewie dnia
niemożliwością stanąć na palcach by dosięgnąć swój cień
cień dawnej mej osoby
wiejący wiatr minionych epok
nuta izolacji wieków
łańcuchy zerwanych więzi czasu
szargana monotonia wykolejeńców
skopuj mieszający się z chaosem
wielka fala niszczącego pesymizmu
zwala mnie z nóg
a przewiew cichnie

Oszukujesz przeznaczenie
Kim chcesz być sam nie wiesz
Próbujesz wszystkiego
Lecz to życie decyduje
Kiedy są chwile gorzkie
A kiedy słodkie
Nie myśl o tym
Nie próbuj
Pozwól życiu płynąc
Niech zapisuje się na kartach samo
Nie zmieniaj nie poprawiaj teksu
Niech samo się czyta w snach twych
Niech rozwija się wraz z tobą
Tylko wtedy się wypełni
Tylko wtedy będziesz spełniony
I w spokoju ułożysz się
Aby zasnąć w błogim wiecznym śnie
A na ostatniej karcie życia
Zapisze się samo C.D.N.

W chaosie
Zadając sobie pytanie
Mój losie
Zabierz z stad mnie
Zastanawiając się
Czy warto być
Proszę obudź mnie
Serce me przestaje bić
Wyrzuć z siebie gniew
Powstań z nicości
Wytrzyj z twarzy krew
Pozbieraj kości
Zastanów się co jest ważne
I trzymaj się tego
A życie stanie się wyraźne
I odkryjesz w nim cos nowego

Krzyk wydarty z głębi serca
Utopiony w butelce czasu
Dryfuje po falach monotonii
Poszukując blasku jutra

Trwając w szybkim bezruchu
Biegnę po zbawienie swe
Ulatuje ze mnie wiara
W to co nieistotne

Droga kreta jak życie
Pada mi do stop
Z rozpaczy padam na piach
I wydaje ostatnie tchnienie

Uleciał ze mnie dar
Który dałeś mi Ojcze
Zmarnowałem go
Gdyż nie potrafiłem z niego korzystać

Po tamtej stronie nic się nie dzieje
Nikt nie staje w niczyjej obronie
I nawet drzewo głupiej nadziej
Powoli przygasa i butwieje

 

Choć próbujemy się śmiać
Beznadzieja jest silniejsza
Więc nie zwracamy uwagi na to
Że nadzieja jest piękniejsza
I mimo że bolesna
Może nam znacznie więcej dać

 

Mimo że ta głupia męka trwa
Ja nadal szukam dawno zapomnianego
A przeze mnie zakopanego ziarenka

 

Będę kopał do skutku
Nie zwracając uwagi na kamienie
Ponieważ w poszukiwaniu światełka
Każda trudność ma swoje znaczenie

Nie wiem dlaczego gdy

Daje komuś moje sny

I otwieram wszystkie drzwi

Zmieniam się w niewidzialne

Od lat zapomniane i nierealne

Marzenie

Bledsze nawet od wiatru

I szybsze od myśli

Unoszę się wszędzie tam gdzie

Oni zapominają o tym że gdzieś tam

Są ich marzenia czekające tylko

Na wole do ich spełnienia

Pragnienia i łzy

Jak dawno wypędzone sny

Przez tych którzy o nie dbali

I na zawsze z wyobraźni wyrzucali

Zawsze powracają do mnie

By pod osłoną przyszłych dni

Znów unosić się na nieśmiertelnym niebie

Stworzonym i przez tysiące lat wymarzonym

Przeze mnie i nie tylko wyłącznie dla ciebie

Wszystkie puste dni i tygodnie

Które zmieniły się w sekundy i godziny

Oderwane od rzeczywistości

Rosną i maleją

Niczym stare i mocne gałęzie

Mojej jakże nierealnej rodziny

Więc kocham je takimi jakie są

Mimo że to one powodują że nic nie trwa wiecznie

I nawet największe i najbardziej pielęgnowane sny

Już nigdy nie będą takie same jak dawno temu my

Gdy widzieliśmy wszystkich bez wyjątku

W pełni to co jest teraz i obietnice

Składane przez nasze duchy na samym początku

A kiedy przyjdzie już koniec

Nasze wspólne i nie zamknięte na ich szepty niebo

Rozrośnie się na wszystkie strony tej rzeczywistości

By uświadomić tym co jeszcze śnią

Że nie wszystko co przeźroczyste jest nierealne

I że nastał czas

Radości i melancholii

Smutku i nadziei

Czas nas

Odległych i bardzo bliskich

Marzycieli

Living behind

Im realise that i

Was so blind

Just a month

To the end

And my mind

Is still so blend

All precious whispers

What i left behind

Now are screaming

That im stupid

Cos i forget about

Your picture

In my mind

Now when everything is so clear

And i know

What your mean

I can made a choice

Cos that painfull noise

Are not awaking my

Worst fears and atacking

All ours perfect dreams

Im so glad

Cos we werent

Fallen in mad

And you are the best dream

What i never had

Nie mam już siły spać, stać, biegać i latać!
Oczami obłąkanymi po nieboskłonie.
Och, jakże błogosławię ślepotę i
Jakże przeklinam ją!
Trzymam się za oczy i marzę i
Marznę gdy myśl mnie gwałtowna przeleci,
Że te wizerunki, malunki, krajobrazy i śmieci!
Należeć będą do naszych dzieci, a potem...
A potem umrą w cieniu dzieci innych dzieci
Skacząc wcześniej sobie do gardeł i
Niczym harpie z pyska wyrywać będą sobie ofiarę,
Która jest oczkiem pejzażu.
Bezbarwny malarzu.

Urwałbym się z tego świata,
Zrobiłbym duży krok,
A może mały
W inny wymiar.
 
Być narratorem i bohaterem
Światów swej wyobraźni.
Być kimś, a czymś w rodzaju boga,
I o każdym świcie wygrywać w karty
Raz śmierć, raz życie.
 
Urwałbym się z tego obrazu,
Zrobił duży, a może mały krok
Do wymiaru grzechu i raju
W utopijnym kraju.
 
Być odkrywcą nowego lądu,
Polować na niewolników,
Wszczynać rewolucje,
Umrzeć z milionami za miliony,
Tak wysłać na śmierć lud dla niej stworzony.
 
Urwałbym się z tego wymiaru,
Stoczyć walkę na grawitacji stole.
Przewiesić pasek przez gałąź sosny
I z pętlą na szyi zdobyć się na uśmiech radosny.