Ten album jest dla mnie wyjątkowy... Nie pamiętam, kiedy tak bardzo żałowałem zakupu krążka! Po przeczytaniu kilku pochlebnych recenzji na temat tego albumu, w okresie, kiedy ściągawkami posługiwała się chyba tylko NASA wyłożyłem 40 zł na zakup właśnie "Clouds".

Polak potrafi, od tego by trza zacząć. Herjalf to jeleniogórski zespół grający coś na podobieństwo Nightwisha, ale przy tym niekopiujący go nutę w nutę, słowo w słowo, bije coś z tego takiego miłego, świeżego. Zapoznałam sie z wcześniejszymi dokonaniami zespołu (które są lepsze od pełnego albumu), no i w końcu sięgnęłam po "Northern Wind".

Niekiedy od niektórych rzeczy trzeba trzymać się z daleka. Niekiedy to, co powtarzane tysiąc razy, staje się prawdą. Niekiedy muzyka boli... Xandria to potwierdza.

"Nero", płyta zespołu Closterkeller wydana po dobrych paru latach przerwy, wydaje się być bardzo odmienną od normalnego repertuaru zespołu. Closterkeller jest już zespołem na scenie Polski dość... wiekowym. Na scenie rocka gotyckiego kojarzone są z nim takie tytuły jak "Władza" czy "Agnieszka". Płyta "Nero" jest mroczna i w odróżnieniu od poprzednich - klawiszowa. Słuchając utworów na tej płycie widać, iż zespół, jak i autorka tekstów - Anja Orthodox - przeżyli przemianę.

Charon - zespół muzyczny, który powstał w Finlandii w 1992 roku w Raahe jako kwartet, założycielami byli Pasi Sipilä, Teemu Hautamäki, Jasse von Hast i Antti Karihtala. Na początku działalności zespół tworzył muzykę z pogranicza death metalu i black metalu, wokalistą wówczas był T. Hautamäki. Występując pod różnymi nazwami, m.in. Nympholepsy Mutulation, obecna nazwa Charon została wymyślona najprawdopodobniej przez basistę.

Inkubus Sukkubus, kolejny zespół bez którego nie wyobrażam sobie swojej egzystencji. Do rzeczy, album wydany w 2003 roku (stosunkowo niedawno) jeden z moich ulubionych w dorobku Inkubus Sukkubus. Już początek robi ogromne wrażenie ("Hecate Cerridwyn", po prostu perełka), potem jest tylko lepiej. W tej muzyce IMO jest coś wesołego, nie coś dobijającego, nie fallenangelowatego, jest coś co przyciąga, przy czym można poskakać i ponucić.

Pierwszą nazwą zespołu była Imagica. Powstała w 1999 roku w mieście London niedaleko Toronto, Kanady. Rainbow i Chibi poznali się na uczelni. Rainbow i Aslan byli współlokatorami. Zaczęli nagrywać dema, a Michael Falcore ciagle pracował nad swoim materiałem w Toronto. Michael Falcore i Rainbow sa przyjaciółmi od dzieciństwa, i już dawno próbowali grać razem, więc gdy Michael wrócił do Londynu zdecydowali założyć zespół Imagica. Kiedy Dank został klawiszowcem, Imagica wydała pierwsze demo i zaczeła dawać niesamowite koncerty. Ludzie z Kanady dawali im wiele poparcia. W listopadzie 2000 roku Oe przyłaczył się do zespołu (perkusja).

Znów Inkubus Sukkubus. Cóż mogę powiedzieć, album wydany w 1997 roku, jak zwykle bardzo udany i z tego co się orientuję najbardziej znany ze wszystkich. Fakt ma klasę, jest Inkubusowo Sukkubosowy, nie da się zaprzeczyć. Zawsze do niego ciągnie. Raz się spróbuje, to potem nie odpuści, melodie będą wszędzie czlowieka gonić, dopadać w szkole, w pracy na ulicy, w tramwaju, w autobusie, pod prysznicem.

Sentenced - zespół metalowy założony w 1988 roku w fińskim mieście Oulu pod nazwą Deformity. Założycielami zespołu byli Miika Tenkula (gitara elektryczna, wokal), Lari Kylmänen (gitara basowa) i Tuure Heikkila (perkusja). Niedługo potem, w 1989 roku, przyszedł czas na zmiany w składzie, Lari i Tuure opuścili Deformity a na ich miejsce do zespołu dołączyli Sami Lopakka (gitara elektryczna) i Vesa Ranta (perkusja). W tamtym czasie została także zmieniona nazwa, na Sentenced. Muzyka natomiast zaczęła podążać ścieżką death metalu, a nie jak wcześniej thrash metalu.

Już od pierwszych dźwięków nie ma wątpliwości z kim mamy do czynienia. Autumnblaze, mimo że, jest zjawiskiem stosunkowo świeżym - zdołał już wypracować sobie specyficzny styl, oparty na intrygującej mieszance trip hopu z cięższymi (bo czy na pewno metalowymi?) gitarami. "Mute Boy Sad Girl" kontynuuje stylistykę zaproponowaną na "Bleak", a jednocześnie wspaniale ją rozwija i pogłębia.

London After Midnight - zespół założony przez wokalistę grupy Seana Brennana w 1990 roku w Los Angeles. Nazwa zespołu pochodzi najprawdopodobniej od niemego filmu nakręconego w latach '20 o tym samym tytule.

Lacrimosa, dla niektórych (np. dla mnie) kult, dla innych kicz, muzyka nie nadająca się do słuchania. W 2005 roku światło dzienne ujrzała płyta "Lichtgestalt" (Świetlista Istota). Cóż mogę o tym powiedzieć, ludzie marudzą, że od "Elodii" Lacrimosa obniża loty - nie, w żadnym wypadku się z tym nie zgodzę. Fakt - mniej gitar i co z tego, jak muzyka urzeka tak jak kiedyś.

The Sins Of Thy Beloved, niejednokrotnie zarzucano im papugowanie Tristanii czy Theatre Of Tragedy. Nie zgodzę się z tym. The Sins Of Thy Beloved ma coś swojego, coś niezwykłego i przyciągającego słuchacza. O ile "Lake Of Sorrow" bylo schematyczne momentami, wręcz nudne, to "Perpetual Desolation" nużące nie jest. Jest to album mocniejszy niż poprzednik, dużo mocniejszy, mroczniejszy, mniej romantyczny.

The Sins Of Thy Beloved - doom/gothic metalowy zespół pochodzący z Norwegii. Początki kariery zespołu sięgają 1996 roku, wówczas zesppół składał się z 3 osób: Glenny Morten Nordbø, Arilda Christensena i Stiga Johansena i funkcjonował pod nazwą: Purgatory, jednak zdecydowano, że nazwa jest zbyt popularna dlatego zmieniono ją na The Sins Of Thy Beloved.

Entwine - fiński zespół gothic metalowy założony w 1995 roku w mieście Lahti. Grupa została założona przez Aksu Hanttu, Toma Mikkola i Teppo Taipale. Początkowo Entwine było zespołem death metalowym.

Eternal Tears Of Sorrow - fiński zespół grający gothic metal. Utworzony został w 1994 przez basistę Alttiego Veteläinena i gitarzystów: Olli-Pekka Törrö oraz Jarmo Puolakanaho. Na początku grali death metal, lecz z czasem zmienili brzmienie na bardziej melodyjne. Na albumie "Chaotic Beauty" (2000) wyraźnie słychać było zmianę stylu na gotyk.

New Dawn Foundation - zespół muzyczny, założony w 2000 roku przez Miikka Kuisma (były gitarzysta grupy To Die For). Początkowo sam napisał kilka utworów, które spodobały się dwóm jego przyjaciołom i wtedy postanowili, że stworzą zespół. W ten sposób do New Dawn Foundation dołączyli Ossi Kilkki (gitara basowa) i Santtu Lonka (perkusja, obecnie To Die For), a nieco później Josey Strandman (gitara elektryczna, również To Die For). W roli wokalisty, do 2005 roku występował Mikko Saarela. Przez pewien czas z zespołem grał również Juska Salminen (vel. Zoltan Pluto) - po tym jak odszedł z grupy HIM.

"A Life Less Lived - The Gothic Box" będzie składaną muzyki gotyckiej wydaną przez wytwórnię Rhino. Premiera czteropłytowego albumu przewidziana jest na 19 września. W skład wydawnictwa wejdą utwory najlepszych przedstawicieli gatunku, między innymi: Bauhaus, Joy Division, The Mission, Sisters Of Mercy, Siouxsie & The Banshees, Fields Of The Nephilim, Dead Can Dance, Skinny Puppy oraz AFI. W skład boxu wejdą trzy płyty z utworami oraz jednen krążek DVD zawierający teledyski, gdzie znajdą się: "Bela Lugosi's Dead" Bauhaus, "Lullaby" The Cure, "Spiritwalker" The Cult (wersja koncertowa), etc.

Gothminister - norweski zespół grający muzykę z pogranicza gothic metalu i industrialu. Zespół został założony w 1999 roku przez Sandrę Jensen oraz Bjorna Alexandra Brema. Gothminster to więcej niż gitary i dark metal. Jest tam sporo elektroniki jest jednak ona głownie tłem w muzyce, ktorej głowna cechą jest fantastyczny orkiestrowy wzniosły nastrój.

Sirenia zapowiada wydanie nowego albumu. Opracowano już teksty na nową płytę, a zespół dopracowuje jedynie je w detalach. Nagrania do nowej płyty, jak donosi Sirenia, rozpoczynają się 17 lipca a.d. 2006 i mają się odbywać aż w trzech różnych studiach nagraniowych. Takie rozwiązanie zespół przyjął ażeby dodać coś nowego, innego do swojego brzmienia jednak nie odrzucając podstaw jakie są charakterystyczne dla muzyki tej grupy.