Recenzje : Ephel Duath - The Painter's Palette

Praca sekcji wydaje się być żywcem wyjęta z jazzbandu, gitary SA dość połamane ale jednocześnie mało sterylnei. Jeśli chodzi o warstwę wokalną to dominuje mathcore'owy krzyk ze skromną ilością czystych wokali. Myli się jednak ten, kto spodziewa się tu drugiego Mastodon czy The Dillinger Escape Plan - Ephel Duath o wiele bardziej jest jazzujący i nie gra tak agresywnie.

"The Painter's Palette" to jeden z najlepszych albumów avantgardowych ostatnich lat, nawet pomimo faktu, że utwory mają zbliżoną do siebie strukturę. Właśnie ten fakt sprawia, że to tej płyty nie wraca się często - nie jest ona melodyjna i nie jest łatwa w odbiorze. Jeśli ktoś nie jest wytrawnym słuchaczem to niestety może się pogubić w tym jazzowym misz-maszu.