Recenzje : Engelsstaub - Ignis Fatuus: Irrlichter
Engelsstaub to niemiecka grupa założona w 1992 przez Marka Hofmanna jako kontynuacja jego poprzedniego projektu - Les Fleurs du Mal. Hofmann rozpoczynał przygodę z Engelsstaub jako projektem solowym, lecz wkrótce po wydaniu pierwszego singla zatytułowanego „Unholy” dołączyli do niego siostra, Silke Hofmann oraz polski muzyk Janusz Zaremba, z którym Hofmann otworzył label Apollon wydający płyty Engelsstaub.
Ignis Fatuus: Irlichter wydane zostało dość dawno, bo w 1994, ale jakoś rok temu pojawiło się wznowienie, które przy zachowaniu smaku oryginalnej wersji dzięki zremasterowaniu wprowadza trochę nowe brzmienie.
Płyta jest kwintesencją muzyki gotyckiej. Dźwięk Engelsstaub jest bardziej zbliżony do sceny neofolkowej przypominając nieco Qntal czy Sopor Aeturnus. Mamy tu dźwięczną gitarę, głęboki brzęk basu i funeralne ksylofony.
Płyta zaczyna się powoli krótkim złowrogim intrem, ale już w "Per Aspera Ad Astra" emanuje w powietrzu cmentarz, a recytatorskie lamenty Marka Hoffmana pasują do makabrycznego muzycznego tła. "Victim Of Love " jest jak dworski średniowieczny taniec a Silke, siostra Hoffmana nadaje mu swoim wokalem lekkości. Utwór „Serce Anioła” – pierwsza polskojęzyczna kompozycja na płycie - wydaje się początkowo brzmieć dość pretensjonalnie przy swym prostym tekście i nieskomplikowanej warstwie muzycznej. Coś na kształt rodzimej „Negradonny”. Jednak po kilkukrotnym przysłuchaniu można się do niego przyzwyczaić i doznajemy wrażenia, że przesadny patos był tu jednak zamierzony.
Język polski w wokalnym wykonaniu Janusza Zaremby usłyszymy jeszcze na końcu w refrenie do „Epilogu”. Jak wielu przed nimi zespół celując w gotyk poszedł raczej w ethereal i neofolk ale jako jednemu z niewielu całkiem nieźle się to udało. Reedycja wydana została, jako elegancki, cieszący oko digipack formatu DVD. Polecam.
Płyta jest kwintesencją muzyki gotyckiej. Dźwięk Engelsstaub jest bardziej zbliżony do sceny neofolkowej przypominając nieco Qntal czy Sopor Aeturnus. Mamy tu dźwięczną gitarę, głęboki brzęk basu i funeralne ksylofony.
Płyta zaczyna się powoli krótkim złowrogim intrem, ale już w "Per Aspera Ad Astra" emanuje w powietrzu cmentarz, a recytatorskie lamenty Marka Hoffmana pasują do makabrycznego muzycznego tła. "Victim Of Love " jest jak dworski średniowieczny taniec a Silke, siostra Hoffmana nadaje mu swoim wokalem lekkości. Utwór „Serce Anioła” – pierwsza polskojęzyczna kompozycja na płycie - wydaje się początkowo brzmieć dość pretensjonalnie przy swym prostym tekście i nieskomplikowanej warstwie muzycznej. Coś na kształt rodzimej „Negradonny”. Jednak po kilkukrotnym przysłuchaniu można się do niego przyzwyczaić i doznajemy wrażenia, że przesadny patos był tu jednak zamierzony.
Język polski w wokalnym wykonaniu Janusza Zaremby usłyszymy jeszcze na końcu w refrenie do „Epilogu”. Jak wielu przed nimi zespół celując w gotyk poszedł raczej w ethereal i neofolk ale jako jednemu z niewielu całkiem nieźle się to udało. Reedycja wydana została, jako elegancki, cieszący oko digipack formatu DVD. Polecam.
Tracklista:
01. Prologue: The Gate
02. Dream Demon
03. The Change Of The Moon
04. Per Aspera Ad Astra
05. Ignis Fatuus (Irrlichter Pt.1)
06. Victim Of Love
07. Serce Aniola
08. Phantasmagoria
09. Epilogue (Irrlichter Pt. 2)
Wydawca: Apollyon (1994)