Recenzje : Aube L - I am

Aube Lalvée  zacząła komponować dla filmu i teatru skąd przeniosła się na scenę muzyczną. Nie kryję się ze swoimi muzycznymi fascynacjami i wspomina o inspiracjach wywołanych takimi grupami jak: Radiohead, Sigur ros czy Bjork. Nie można jednak w żaden sposób porównywać jej twórczości do tych wykonawców. W rzeczy samej najtrudniejsze jest skatalogowanie muzyki, jaką wykonuje Aube Lalvée. Mimo, iż jest to twórczość sentymentalna i stonowana, to, co początkowo się rzuca w oczy to wpływy nowej fali i post punku.

Aube Lalvée nie ukrywa też swojej orientacji seksualnej, a sama płyta mimo, że bardzo kobieca i zmysłowa jest też stanowcza. Jej brzmienie kontrastuje też z dość niskim wokalem. Mamy tu elementy rocka eksperymentalnego i awangardy, punka i soul, nie jest to jednak muzyczny misz masz tylko przemyślana kompozycja.  Płyta wpada w ucho od pierwszej nuty. Wszechświat, który tworzy artystka jest kameralny, a muzyka typowo epicka lub, jak kto woli - filmowa. Teksty inspirowane są mroczną stroną duszy, rozpaczą i problemami wiary. Artystka od kilku lat intensywnie koncertuje na scenach Francji, a angielskie teksty powodują, iż powoli staje się popularna także w innych krajach. Od sceny do sceny, próbowała współpracy z różnymi muzykami, stwierdzając na koniec, że woli grać sama, jako “kobieta-orkiestra".