Recenzje : Sculptured - Embodiment: Collapsing Under The Weight Of God

Czy ktoś wyobrażał sobie połączenie pierwszych płyt Opeth z graniem pod Cynic czy nawet The Dillinger Escape Plan? Jeśli nie, to właśnie teraz jest okazja, aby tego posłuchać. Sculptured zawsze preferował granie klimatycznego death metalu, niezbyt cieżkiego, z dobrymi melodiami przewijającymi się w partiach gitarowych. Do tej pory sporym atrybutem były instrumenty dęte. "Embodiment: Collapsing Under The Weight Of God" przynosi jednak kilka zmian. Pierwszą z nich jest właśnie brak smyczków, drugą - i ta jest chyba ważniejsza, to kompletnie odmienna niż dotychczas praca sekcji. Dave Murray, na co dzień perkusista Estradasphere, dosyć odważnie poczyna sobie za zestawem, nie bojąc się jazzowych ucieczek i wyłamywania metrum. Momentami dostajemy zestaw naprawdę zakręconych dźwięków, które spokojnie mogłyby być ozdobą najlepszych technicznie albumów. Troszeczkę inaczej wygląda praca gitar - nie jest to gęste granie, ale różnorodność wygrywanych dźwięków, różnorodność technik, brak pośpiechu, oraz przemyślane struktury sprawiają, że słucha się tego wybornie.

Oczywiście dominującą formą wokalną jest growling, ale jest on delikatny i zrozumiały zupełnie jak na płytach Agalloch. Tu i ówdzie mamy jednak okazję posłuchać też czystego śpiewu, który jest zdecydowanie najsłabszym (i chyba jedynym słabym) punktem płyty. Nie należy zapominać o klawiszach, które choć są oszczędnie wykorzystywane, to jednak stanowią miód dla uszu i w tej sferze też mamy ogromną różnorodność styl gry i o brzmienie.

Na "Embodiment: Collapsing Under The Weight Of God" składa się zaledwie pięć utworów trwających w sumie niecałe czterdzieści minut. Choć może jako całość, nie jest to materiał tak przekonywujący i wyrazisty jak płyty Opeth czy jedyne dzieło Cynic, to do ich poziomu niewiele temu krążkowi brakuje. Zwraca uwagę także produkcja - wszystko brzmi jakby było nagrywane pod płytę jazzową, czyli bas uwypuklony i dobrze nagłośnione talerze. Szczerze powiem, że nie spodziewałem się, że jeszcze usłyszę ten zespół i to w tak dobrej formie. Póki co, jest to zdecydowanie jeden z najlepszych albumów tego roku, który może spodobać się nie tylko fanom death metalu. Jest to wydawnictwo przemyślane, ambitne, którego słuchanie naprawdę sprawia przyjemność.

Wydawca: The End Records (2008)