Recenzje : Bill Laswell - Invisible Designs II

Minimalizm i prostota wykonawcza ukazały nowe oblicze, łącząc w sobie lekkość dokonań Durutti Column z chłodnym drone-ambientem, co w efekcie nadało świeżość tego pejzażu nasyconego nutką nostalgii. Przestrzeń i głębia, które dotychczas uzupełniały gęste penetracje basowe, zostały zamienione na delikatne tła elektroniczne połączone gitarowymi pasażami. Obraz muzyczny został wyklarowany i oczyszczony z bogactwa i przesytu dźwięków i jest spójnie połączony oszczędnymi i chłodnymi dźwiękami ulokowanymi gdzieś w latach '80 wśród twórców z Factory Records.

W stosunku do poprzedniej części albumu, na pewno cenię otwartość na szersze horyzonty muzyki etnicznej, które mogą w przyszłości zatoczyć szersze kręgi, nie kumulując wokół siebie tylko fanów wyżej wymienionych wykonawców. Kunszt artystyczny na pewno na to zasługuje żeby otwierać się na nowe doświadczenia, tym bardziej w tak szerokim nurcie. Cieszy mnie to mocno, że muzyka Billa Laswella staje się coraz mniej przewidywalna i trudna do sklasyfikowania, bo oprócz instrumentów usłyszymy tu trochę drone-ambientu, gustownie wplecionego w etapowość albumu. Trzeba przyznać, że nurt trybalizmu i symboliki udzielił się także jemu, co stanowi hołd dla ginących kultur prymitywnych. W świecie galopady za nowinkami technologicznymi, mało kto już pamięta o tradycjach i źródłach kulturowych, a niestety korzeni się nie wyprzemy gdyż prymityw mamy wrodzony i zapisany głęboko w genach.