Recenzje : Satyricon - The Age Of Nero
Już widzę, jak tłumy fanów Satyricon ganiających mnie po tym jak przeczytają tą recenzję. Otóż od jakiegoś czasu głośno było o nowej płycie Satyricon i wyczekiwanie w napięciu było namacalne. Fanem Satyricon nigdy nie byłem, dlatego też moje oczekiwania wobec tej płyty były zerowe. Doceniam jednak fakt, ze formacja odważnie zmieniła stylistykę, co było bardzo wyraźna na "Now, Diabolical".
Szkoda tylko, że najnowsza propozycja duetu Satyr/Frost nie wnosi w zasadzie niczego nowego do wizerunku zespołu. "The Age Of nero" w dużej mierze jest po prostu cięższym odpowiednikiem poprzedniej płyty. Muzycy ewidentnie skupili isę na wolniejszych utworach, podpartych na sabbathowych riffach i nieco immortalowym, mroźnym klimacie.
Smuci jednak to, że jakość pomysłów oraz ich świeżość stoi na niskim poziomie. Otwierający płytę "Commando" przez większą część trwania jest marną próbą, stworzenia cięższego "K.I.N.G.". Dopiero, gdy w końcówce pojawia się podwójna stopa, utwór zaczyna nabierać kolorów i dramaturgii. Broni się także "The Wolfpack", który jest najlepszym utworem na płycie i jedynym, do którego nie mam zastrzeżeń. Pozostałe sześć utworów to jedno wielkie bezpomysłowe granie, dreptajcące nieustannie w miejscu. Wkrada się tu za dużo monotonii, jednostajności, a obydwaj muzycy są nadzwyczaj oszczędni w środkach.
Zapewne fani Satyricon będą i tak twierdzić, że jest to świetny album, ale na dobrą sprawę czasu "Nemesis Divina" nie powróca, a "The Age Of Nero" jest takim otyłym, nieruchawym, mało mobilnym braciszkiem "Now, Diabiolical". Tym razem mizernie jets panowie i panie.
Tracklista:
01. Commando
02. The Wolfpack
03. Black Crow on a Tombstone
04. Die by My Hand
05. My Skin Is Cold
06. The Sign of the Trident
07. Last Man Standing
08. Den Siste
Wydawca: Roadrunner Records (2008)
Smuci jednak to, że jakość pomysłów oraz ich świeżość stoi na niskim poziomie. Otwierający płytę "Commando" przez większą część trwania jest marną próbą, stworzenia cięższego "K.I.N.G.". Dopiero, gdy w końcówce pojawia się podwójna stopa, utwór zaczyna nabierać kolorów i dramaturgii. Broni się także "The Wolfpack", który jest najlepszym utworem na płycie i jedynym, do którego nie mam zastrzeżeń. Pozostałe sześć utworów to jedno wielkie bezpomysłowe granie, dreptajcące nieustannie w miejscu. Wkrada się tu za dużo monotonii, jednostajności, a obydwaj muzycy są nadzwyczaj oszczędni w środkach.
Zapewne fani Satyricon będą i tak twierdzić, że jest to świetny album, ale na dobrą sprawę czasu "Nemesis Divina" nie powróca, a "The Age Of Nero" jest takim otyłym, nieruchawym, mało mobilnym braciszkiem "Now, Diabiolical". Tym razem mizernie jets panowie i panie.
Tracklista:
01. Commando
02. The Wolfpack
03. Black Crow on a Tombstone
04. Die by My Hand
05. My Skin Is Cold
06. The Sign of the Trident
07. Last Man Standing
08. Den Siste
Wydawca: Roadrunner Records (2008)
