Encyklopedia : Recoil
Recoil - obecny muzyczny projekt Alana Wildera, byłego członka zespołu Depeche Mode. Muzyk zawsze eksperymentował z własnymi pomysłami obok swego raczej wysokiego statusu w zespole Depeche Mode. Jednak dopiero po tym, jak Daniel Miller (właściciel wytwórni Mute Records) usłyszał kilka utworów demo Alana nagranych na czterościeżkowym magnetofonie, zdecydował się na ich publikację, Recoil jako solowy projekt ujrzał światło dzienne.
Wczesne nagrania Recoil ujawniają pozycję Alana jako jednego z pionierów nowo powstającego świata samplingu i pokazuje, jak potrafił ze "zdobyczy" Depeche Mode zrobić coś zupełnie nowego. Ten zatytułowany po prostu "1+2" album to zbiór kilku prostych utworów demo, chociaż stworzony we wczesnych latach '80, został niepozornie opublikowany jako mini-album w lecie 1986 roku obok albumu Depeche Mode "Black Celebration".
Wydanie w styczniu 1988 roku drugiej płyty zbiegło się z ówczesną trasą Depeche Mode promującą album "Music For The Masses". Ogromna popularność zespołu ograniczyła możliwości Alana do promowania swojej własnej pracy. Będąc albumem bardziej ambitnym niż "1+2", "Hydrology" wciąż odbiegało od komercyjnych norm pracy Alana Wildera w zespole. "Hydrology" było dziełem całkowicie instrumentalnym, nagranym na dość skromnym sprzęcie i było wyraźną różnicą pomiędzy tym, co Alan robił dla Depeche Mode.
Do nagrania trzeciego krążka pod tytułem "Bloodline" wydanego w 1991 roku Alan Wilder zwerbował po raz pierwszy wokalistów. Zaproszenie Moby'ego, Toni Holliday czy wokalisty Nitzer Ebb Douglasa McCarthy'ego było dla Recoil znacznym posunięciem naprzód. Wtedy także wydano pierwszego singla Recoil - covera klasyka Alexa Harveya, "Faith Healer".
Po opuszczeniu w 1995 roku zespołu Depeche Mode Alan Wilder mógł skupić się wyłącznie na Recoil. We wrześniu 1996 roku zaczął pracę w swoim własnym studiu Thin Line stopniowo składając do kupy wytrącające z równowagi elementy, które ostatecznie stały się płytą "Unsound Methods". Podobnie jak ostatnim razem, Alan Wilder wciągnął do swojej sieci intryg kilku współpracowników. Efekt końcowy okazał się imponujący jak nigdy dotąd.
Kolejna płyta "Liquid" to album całkowicie poświęcony przeżyciom Alana Wildera dotyczących katastrofy lotniczej, której muzyk był naocznym świadkiem. Alan Wilder wykorzystał na płycie głosy aż pięciu zupełnie nowych wokalistów, tym razem na pokładzie znaleźli się Diamanda Galas, Samantha Coerbell, Nicole Blackman, The Golden Gate Jubilee Quartet oraz Rosa M. Torras. "Liquid" najbardziej żarliwy i napawający niepokojem album Recoil ostatecznie ujrzał światło dzienne w marcu 2000 i spotkał się z ciepłym przyjęciem zarówno ze strony fanów jak również światowej krytyki.
Ostatni album Alana Wildera pod tytułem "subHuman" został wydany 9 czerwca 2007 roku. Znalazło się na nim 9 utworów utrzymanych w konwencji muzyki awangardowej z elementami bluesa i elektroniki. Na płycie gościnnie wystąpili: bluesman Joe Richardson, Carla Trevaskis znana ze współpracy z zespołem Eurythimcs, Cliff Hewitt z zespołu Apollo 440 oraz Hepzibah Sessa - prywatnie była żona Alana Wildera.
Dyskografia:
01. 1+2 (1986)
02. Hydrology (1988)
03. Bloodline (1992)
04. Unsound Methods (1997)
05. Liquid (2000)
06. subHuman (2007)
07. Prey/Allelujah (Single) (2008)
08. Selected (Compilation) (2010)
Oficjalna strona internetowa: www.recoil.co.uk
MySpace: www.myspace.com/recoil
Wydanie w styczniu 1988 roku drugiej płyty zbiegło się z ówczesną trasą Depeche Mode promującą album "Music For The Masses". Ogromna popularność zespołu ograniczyła możliwości Alana do promowania swojej własnej pracy. Będąc albumem bardziej ambitnym niż "1+2", "Hydrology" wciąż odbiegało od komercyjnych norm pracy Alana Wildera w zespole. "Hydrology" było dziełem całkowicie instrumentalnym, nagranym na dość skromnym sprzęcie i było wyraźną różnicą pomiędzy tym, co Alan robił dla Depeche Mode.
Do nagrania trzeciego krążka pod tytułem "Bloodline" wydanego w 1991 roku Alan Wilder zwerbował po raz pierwszy wokalistów. Zaproszenie Moby'ego, Toni Holliday czy wokalisty Nitzer Ebb Douglasa McCarthy'ego było dla Recoil znacznym posunięciem naprzód. Wtedy także wydano pierwszego singla Recoil - covera klasyka Alexa Harveya, "Faith Healer".
Po opuszczeniu w 1995 roku zespołu Depeche Mode Alan Wilder mógł skupić się wyłącznie na Recoil. We wrześniu 1996 roku zaczął pracę w swoim własnym studiu Thin Line stopniowo składając do kupy wytrącające z równowagi elementy, które ostatecznie stały się płytą "Unsound Methods". Podobnie jak ostatnim razem, Alan Wilder wciągnął do swojej sieci intryg kilku współpracowników. Efekt końcowy okazał się imponujący jak nigdy dotąd.
Kolejna płyta "Liquid" to album całkowicie poświęcony przeżyciom Alana Wildera dotyczących katastrofy lotniczej, której muzyk był naocznym świadkiem. Alan Wilder wykorzystał na płycie głosy aż pięciu zupełnie nowych wokalistów, tym razem na pokładzie znaleźli się Diamanda Galas, Samantha Coerbell, Nicole Blackman, The Golden Gate Jubilee Quartet oraz Rosa M. Torras. "Liquid" najbardziej żarliwy i napawający niepokojem album Recoil ostatecznie ujrzał światło dzienne w marcu 2000 i spotkał się z ciepłym przyjęciem zarówno ze strony fanów jak również światowej krytyki.
Ostatni album Alana Wildera pod tytułem "subHuman" został wydany 9 czerwca 2007 roku. Znalazło się na nim 9 utworów utrzymanych w konwencji muzyki awangardowej z elementami bluesa i elektroniki. Na płycie gościnnie wystąpili: bluesman Joe Richardson, Carla Trevaskis znana ze współpracy z zespołem Eurythimcs, Cliff Hewitt z zespołu Apollo 440 oraz Hepzibah Sessa - prywatnie była żona Alana Wildera.
Dyskografia:
01. 1+2 (1986)
02. Hydrology (1988)
03. Bloodline (1992)
04. Unsound Methods (1997)
05. Liquid (2000)
06. subHuman (2007)
07. Prey/Allelujah (Single) (2008)
08. Selected (Compilation) (2010)
Oficjalna strona internetowa: www.recoil.co.uk
MySpace: www.myspace.com/recoil
