Recenzje : Joy Division - Closer

"Closer" wielkich rewolucji muzycznych nie przynosi - jedyną nowinką jest użycie instrumentów klawiszowych, które na dobrą sprawę nie kontrastują z zawartością muzyczną. W dalszym ciągu mamy do czynienia z prostymi kawałkami, inspirowanymi The Beatles i brytyjską sceną punkową. Emocjonalnie jest to jednak chyba najbardziej depresyjna płyta jaką znam. W głosie Curtisa wyraźnie słychać rezygnację, bezsilność jak i pewne odizolowanie od otaczającego go świata. W utworach mamy całą masę powtórzeń danej linijki tekstu, a muzycznie zrobiło się chyba jeszcze prościej, gdyż niektóre kawałki oparte są na jednym motywie granym w kółko. Nadaje to muzyce Joy Division dodatkowej transowości i narkotyczności, stajemy się uczestnikami emocjonalnego boju Curtisa. Prawdziwe apogeum przynosi utwór "The Eternal", z którego smutek się wylewa.

"Closer" jest płytą mniej chwytliwą niż poprzedniczka, ale bardziej emocjonalną. Piękne epitafium na zakończenie krótkiej kariery, która nie była usłana różami. Tej muzyki nie można zrozumieć - ją trzeba poczuć.

Tracklista:

01. Atrocity Exhibition
02. Isolation
03. Passover
04. Colony
05. A Means To An End
06. Heart And Soul
07. Twenty Four Hours
08. The Eternal
09. Decades

Wydawca: Rhino Records (1980)