Recenzje : Necrophagist - Epitaph
Necrophagist, czołowy jeśli nie najlepszy zespół nowej fali technicznego death metalu. Lider zespołu - gitarzysta i wokalista Mohammed Suicmez do nagrania drugiego albumu zwerbował muzyków z krwi i kości (na debiucie Suicmez sam nagrał wszystkie partie instrumentalne i wokalne i używał automatu perkusyjnego). Jak się okazało wyszło to na korzyść dla muzyki. W efekcie otrzymaliśmy album jeszcze bardziej zaawansowany technicznie, bardzo dynamiczny, czadowy, a co najważniejsze - świeży! Death metal grany przez Necrosów porównałbym do Decapitated z "The Negation" tyle, że odrobine lżejszy i 100-krotnie bardziej zakręcony, bardziej melodyjny i pomysłowy!
Otwierający płytę "Stabwound" zaczyna się dosyć standardowo, aby po chwili zaskoczyć nas przepięknym neoklasycznym arpeggiem na tle bardzo dobrego przejścia perkusyjnego. Dalej mamy 2 i pół minuty pełnego pasji death metalu ze świetnymi solówkami Suicmeza i Muenzea (obaj mają tak podobny styl, że nie sposób ich odróżnić). Growling Suicmeza jest 1-wymiarowy (jak na całym albumie z resztą), dosyć głęboki ale czytelny. Wart jednak zauważyć, że z utworu bije niesamowita energia a całość łatwo zapada w pamięć.
Drugi "The Stillborn One" jest bardzo Morbidowy, utrzymany w dosyć wolnym tempie, ze świetną solówką (znów neoklasyka) i szybszą, bardzo ciekawie "połamaną" końcówką. "Ignominious & Pale" jest szybki, riffy zmieniają się jak w kalejdoskopie, kolejne fantastyczne solo. "Diminished To B" to cholernie melodyjny i czadowy numer z kolejnymi fantastycznymi solówkami i łamańcami i ciekawą końcówką przypominającą bardziej minutową zabawę w synchronizowanie gitar i perkusji. Niesamowity numer. Tytułowy "Epitaph" pomimo szaleńczych temp to prawdziwy killer z... przebojową linią melodyczną i genialną, jeśli nie najlepszą na płycie solówką Muenzera na płycie. Palce lizać! Nie brakuje tutaj również kaskady szybkich, różnorodnych i czytelnych riffów. "Only Ash Remains" - mój cichy faworyt! Zaczyna się fajną (dosłownie!) solówką na basie, a potem gitarzysci wspólnie, harmonicznie serwują przepiękne arpeggio. W środku utworu fantastyczny pojedynek na solówki a na koniec muzycy serwują nam marsz pogrzebowy na wesoło. "Seven" rozpoczyna się kroczącym riffem, utwór przeplatują szybsze i wolniejsze fragmenty, a kolejny pojedynek na solówki powoduje, że znowu ślinka cieknie! Ostatni na płycie "Symbiotic In Theory" jest raczej szybki, pełen fantastycznych zmian rytmów, świetnych solówek i kosmicznego basu w refrenie. Końcowy fragment utwory gry na tle solówki rozbrzmiewa ultrabrutalny riff, a solówka zostawia świetne echo, zapiera dech w piersiach.
W efekcie otrzymaliśmy niecałe 33 minuty fantastycznego, finazyjnego death metalu, gdzie każdy z muzyków ma mozliwość pokazania swoich umiejętności, a jednocześnie utwory nie tracą na swojej konstrukcji. Naprawdę dawno nie słyszałem tak porywającego albumu! Necrophagist pokazał, że śmiało mogą stawać w szranki z takimi tuzami jak Cynic, Death, Atheist czy Morbid Angel ! Naprawdę jest to death metalowe cudeńko!
Wydawca: Relapse Records (2004)
Drugi "The Stillborn One" jest bardzo Morbidowy, utrzymany w dosyć wolnym tempie, ze świetną solówką (znów neoklasyka) i szybszą, bardzo ciekawie "połamaną" końcówką. "Ignominious & Pale" jest szybki, riffy zmieniają się jak w kalejdoskopie, kolejne fantastyczne solo. "Diminished To B" to cholernie melodyjny i czadowy numer z kolejnymi fantastycznymi solówkami i łamańcami i ciekawą końcówką przypominającą bardziej minutową zabawę w synchronizowanie gitar i perkusji. Niesamowity numer. Tytułowy "Epitaph" pomimo szaleńczych temp to prawdziwy killer z... przebojową linią melodyczną i genialną, jeśli nie najlepszą na płycie solówką Muenzera na płycie. Palce lizać! Nie brakuje tutaj również kaskady szybkich, różnorodnych i czytelnych riffów. "Only Ash Remains" - mój cichy faworyt! Zaczyna się fajną (dosłownie!) solówką na basie, a potem gitarzysci wspólnie, harmonicznie serwują przepiękne arpeggio. W środku utworu fantastyczny pojedynek na solówki a na koniec muzycy serwują nam marsz pogrzebowy na wesoło. "Seven" rozpoczyna się kroczącym riffem, utwór przeplatują szybsze i wolniejsze fragmenty, a kolejny pojedynek na solówki powoduje, że znowu ślinka cieknie! Ostatni na płycie "Symbiotic In Theory" jest raczej szybki, pełen fantastycznych zmian rytmów, świetnych solówek i kosmicznego basu w refrenie. Końcowy fragment utwory gry na tle solówki rozbrzmiewa ultrabrutalny riff, a solówka zostawia świetne echo, zapiera dech w piersiach.
W efekcie otrzymaliśmy niecałe 33 minuty fantastycznego, finazyjnego death metalu, gdzie każdy z muzyków ma mozliwość pokazania swoich umiejętności, a jednocześnie utwory nie tracą na swojej konstrukcji. Naprawdę dawno nie słyszałem tak porywającego albumu! Necrophagist pokazał, że śmiało mogą stawać w szranki z takimi tuzami jak Cynic, Death, Atheist czy Morbid Angel ! Naprawdę jest to death metalowe cudeńko!
Wydawca: Relapse Records (2004)
Judas Priest grindcore Necrophagist Atheist Front Line Assembly doom metal Darkane death metal progressive metal post metal black metal Closterkeller Marduk melodic metal technical death metal brutal metal Epitaph progressive rock thrash metal progmetal Machine Head Onset Of Putrefaction jazz King Crimson technical metal