Przyzwoity film, nieprzyzwoity reżyser. Kilka dni temu - z racji tego, że na lekcjach języka polskiego przerabiam obecnie dział "II Wojna Światowa" - zostałam poproszona o obejrzenie fabularnego filmu z 2002 roku pt. "Pianista". Ponieważ oglądam dzieła filmowe dosyć rzadko (wolę krótkie video clipy i teledyski), po "zaliczeniu" niemal każdej produkcji pojawia się we mnie potrzeba napisania recenzji lub przynajmniej krótkiego komentarza. Pozwólcie więc, że podzielę się z Wami moimi wrażeniami po "oglądnięciu" filmowej biografii Władysława Szpilmana. Nie będę się rozpisywać na temat problematyki utworu i elementów świata przedstawionego, albowiem są one powszechnie znane.

Mroźny, śnieżny niedzielny wieczór. Warszawa skąpana w mieniącej się światłami latarni bieli. Świat jakby odrealniony. Miasto trochę, jak z innej bajki. Gwar podekscytowanych ludzi na chwilę przed zgaśnięciem świateł. Sala kinowa w tradycyjnym, nieco klasycznym stylu, trochę jak z innej bajki.

Wybaczcie, drodzy Czytelnicy, że nie mam dzisiaj ambicji, aby napisać długi i szczegółowy tekst. Nawet, gdybym chciała to zrobić, moje pragnienie nie miałoby najmniejszej szansy na realizację. Dlaczego? Bo tego, co zobaczyłam dziś po południu, nie da się ani opowiedzieć, ani wytłumaczyć w logiczno-racjonalny sposób. Jedyne, co mogę uczynić, to rzucić szokujące hasło: "Faszyści na Marsie" ("Fascisti Su Marte"). Albowiem tak brzmi tytuł filmu, który było mi dane obejrzeć w ostatnim czasie…

Nie jest to nowy obraz, właściwie przeszedł on bez większego oddźwięku zarówno wśród młodzieży (choć niewątpliwie ma pewne zadatki na tzw. „kultowość”), jak i wszelkiej maści moralizatorów. Teraz, za sprawą nominowania do Oscara grającej matkę głównej bohaterki, Holly Hunter w kategorii aktorki drugoplanowej, z pewnością sięgnie po niego nieco więcej osób.

Wampiry, wampiry - ileż to razy motyw Dzieci Nocy pojawiał się w kinie? Istnieją niezliczone obrazy, które w różny sposób ukazywały koncepcję wąpierza. Jeśli chcecie akulturacji, pożywienia na wyższym poziomie niż to, co serwuje obecnie popkultura - zapraszam do obejrzenia "Nadji" Michaela Almereydy, będącej wyszukanym daniem, pieszczącym podniebienie. Jest to wyraźne zderzenie komercji z artyzmem.

Dużo jest filmów akcji z Van Damme'ami i innymi Seagalami ale filmy z tymi panami budzą raczej uśmiech politowania niż emocje. Dlaczego o nich wspomniałem? Dlatego, że grają zazwyczaj dobrych policjantów, którzy chcą się zemścić na bandytach i oczywiście zawsze im to wychodzi. Tak wygląda amerykańska sztuka kina. Opisywany tu "Dobermann", nie ma nic wspólnego z tą żałosną menażerią - nie ma tu przypakowanych koksów mówiących przygubionymi głosami, nie ma tu pospolitych przestępców i policjantów.