Recenzje : Sear Bliss - Arcane Odyssey

Oprócz partii instrumentów, których wykorzystywanie na metalowym poletku nie jest jeszcze przesadnie wyeksploatowane, Sear Bliss wplata od czasu do czasu kilka gitarowych solówek („Lost & Not Found”, „Somewhere”). Są na tym albumie dwa kawałki, które szczególnie wyróżniają się na tle pozostałych. Są to „Omen Of Doom” – najbardziej nośny kawałek, w którym partie instrumentów dętych udają się w melodyjną pogoń z gitarami oraz najbardziej progresywny „Somewhere” z bardzo fajną gitarową solówką. Opisując zawartość muzyczną niniejszego wydawnictwa nie można pominąć bardzo istotnej kwestii, a mianowicie niesamowicie przestrzennego brzmienia „Arcane Odyssey”. 

Jest to jeden z najistotniejszych czynników (nie zarzucając oczywiście nic samym kompozycjom – no może poza ostatnim kawałkiem, ale o tym później) sprawiających, że słuchanie tego materiału jest bardzo, bardzo przyjemne. Całość brzmi na tyle sterylnie, że wszystkie partie instrumentalne są dobrze słyszalne, a partie dęciaków są dodatkowo uwypuklone. „Arcane Odyssey” Sear Bliss to z pewnością płyta, która znakomicie sprawdzi się jako soundtrack do piwnych degustacji lub różnego rodzaju innych (niekoniecznie rycerskich) imprez towarzyskich. Poniższa ocena byłaby 0,5 pkt. wyższa, gdyby nie „Path To The Motherland”. Kawałek odgrywany jest przy wykorzystaniu najszerszego spektrum instrumentów, ale niestety jedzie na kilometr folk metalem, który u mnie ewidentnie budzi odruch wymiotny. Na szczęście przerwa miedzy regulaminowymi kawałkami, a tym ostatnim „hitem leśnych zakapiorów” wskazuje, że jest to tylko jakiś bonus.