Recenzje : Carcass - Necroticism (Descanting The Insalubrious)
Gdyby ktoś mi puścił "Reek Of Putrefaction" a potem "Necroticism" i powiedział, że to gra ten sam zespół, to bym chyba kogoś wyśmiał. Tymczasem Carcass jest obok Death, At The Gates i Pestilence jedynym zespołem death metalowym bądź grindcoreowym, który z płyty na płytę przechodził ogromną metamorfozę. Nie dane mi było słyszeć "Symphonies Of Sickness", ale przeskok zrobiony w bardzo krótkim okresie, gdzie z podwórkowej kapelki uprawiającej napierdalankę, Carcass przerodził się w jeden z najważniejszych i najlepszych zespołów tamtych lat, budzi ogromny podziw.
Necroticism przynosi osiem utworów - przeważnie dłuższych niż 5 minut.
Steer, Amott, Walker oraz Owen poszli na całego i stworzyli rozbudowane
kompozycje, w których coś się dzieje, jednocześnie mocniej akcentując
umiejętności techniczne. Od tego momentu możnaby zacząć wypracowanie
dlaczego Carcass jest taki ceniony.
Przede wszystkim duet gitarzystów Steer/Amott świetnie się uzupełnia. Co z tego, że Carcass nie gra miliardów riffów na kawałek jak to było w Death, co z tego, że nie jest to tak pokręcone jak Atheist, co z tego, że nie jest to tak brutalne i szybkie jak Morbid Angel. Carcass rzeczywiście nie posiada aż takich atutów, ale te kilka riffów, które zostają wrzucone w utwór po prostu miażdżą. Przecież riff z "Corpolal Jigsore Quandary" to chyab jeden z najlepszych riffów jakie widziała muzyka metalowa. Nie inaczej jest z "Carneous Cacoffiny", "Incarnated Solvent Abuse" czy "Lavaging Expectorate Of Lysergide Composition". Poza tym mamy tu całkiem sporo naprawdę dobrych solówek.
Oddzielne słowa uznania należą się perkusiście Kenowi Owenowi - chyba najbardziej niedocenianemu muzykowi tej sceny. Swojego czasu Owen został uznany za najlepiej grającego rytmicznie perkusistę metalowego, co udowadnia tym albumem. W przeważającej części krążka Owen nie sili się na zawrotne tempa, choć, gdy mamy przyśpieszenia, to zasuwa na garami chyba szybciej niż Sandoval. Zwraca natomiast uwagę praca stopy - szarpana, szalenie rytmiczna, zupełnie jakbym słyszał Chrisa Pennie z The Dillinger Escape Plan.
Jaff Walker - lekarz z wykształcenia dopełnia całości. Jazgotliwy skrzek w połączeniu z mocnym growlingiem, a oprócz tego dudniący bas, sprawiają, że "Necroticism" to jak na tamte4 czasy zagrany z chirurgiczną precyzją, z zarazem grindcorowym brudem płyta, która poraża nie tylko bardzo dobrym wykonaniem, ale i niesamowitą energią płynącą z tej muzyki. Ja śmiało stawiam to - mogę to w końcu powiedzieć - najlepsze dziecko Carcass pośród najlepszych pozycji w gatunku death metal/ grindcore. Niewiele było i jest płyt w tym gatunku, które niosą w sobie tyle radości grania, a zarazem mają w sobie tyle świeżości - choć jak na chirurgów przystało, to prędzej jest to świeżość dwuletnich zwłok.
Tracklista:
01. Inpropagation
02. Corporal Jigsore Quandary
03. Symposium Of Sickness
04. Pedigree Butchery
05. Incarnated Solvent Abuse
06. Carneous Cacoffiny
07. Lavaging Expectorate Of Lysergide Composition
08. Forensic Clinicism/The Sanguine Article
Wydawca: Earache Records (1991)
Przede wszystkim duet gitarzystów Steer/Amott świetnie się uzupełnia. Co z tego, że Carcass nie gra miliardów riffów na kawałek jak to było w Death, co z tego, że nie jest to tak pokręcone jak Atheist, co z tego, że nie jest to tak brutalne i szybkie jak Morbid Angel. Carcass rzeczywiście nie posiada aż takich atutów, ale te kilka riffów, które zostają wrzucone w utwór po prostu miażdżą. Przecież riff z "Corpolal Jigsore Quandary" to chyab jeden z najlepszych riffów jakie widziała muzyka metalowa. Nie inaczej jest z "Carneous Cacoffiny", "Incarnated Solvent Abuse" czy "Lavaging Expectorate Of Lysergide Composition". Poza tym mamy tu całkiem sporo naprawdę dobrych solówek.
Oddzielne słowa uznania należą się perkusiście Kenowi Owenowi - chyba najbardziej niedocenianemu muzykowi tej sceny. Swojego czasu Owen został uznany za najlepiej grającego rytmicznie perkusistę metalowego, co udowadnia tym albumem. W przeważającej części krążka Owen nie sili się na zawrotne tempa, choć, gdy mamy przyśpieszenia, to zasuwa na garami chyba szybciej niż Sandoval. Zwraca natomiast uwagę praca stopy - szarpana, szalenie rytmiczna, zupełnie jakbym słyszał Chrisa Pennie z The Dillinger Escape Plan.
Jaff Walker - lekarz z wykształcenia dopełnia całości. Jazgotliwy skrzek w połączeniu z mocnym growlingiem, a oprócz tego dudniący bas, sprawiają, że "Necroticism" to jak na tamte4 czasy zagrany z chirurgiczną precyzją, z zarazem grindcorowym brudem płyta, która poraża nie tylko bardzo dobrym wykonaniem, ale i niesamowitą energią płynącą z tej muzyki. Ja śmiało stawiam to - mogę to w końcu powiedzieć - najlepsze dziecko Carcass pośród najlepszych pozycji w gatunku death metal/ grindcore. Niewiele było i jest płyt w tym gatunku, które niosą w sobie tyle radości grania, a zarazem mają w sobie tyle świeżości - choć jak na chirurgów przystało, to prędzej jest to świeżość dwuletnich zwłok.
Tracklista:
01. Inpropagation
02. Corporal Jigsore Quandary
03. Symposium Of Sickness
04. Pedigree Butchery
05. Incarnated Solvent Abuse
06. Carneous Cacoffiny
07. Lavaging Expectorate Of Lysergide Composition
08. Forensic Clinicism/The Sanguine Article
Wydawca: Earache Records (1991)
Tuska Carcass Kraków grindcore brutal death metal Brutal Assault progressive metal doom metal Mayhem grind metal melodic metal Necroticism (Descanting The Insalubrious) death metal hardcore Behemoth metal technical metal Paradise Lost black metal thrash metal melodic death metal Slayer Entombed brutal metal Napalm Death