Recenzje : Zonaria - Infamy and the Breed

Po drugie Zonaria gra to, co obecnie jest na topie: połączenie death metalu rodem ze Szwecji z rozpasaniem kojarzącym się z norweskimi burgerami. Po trzecie Szwedzi nie mają jeszcze wyrobionego muzycznego kręgosłupa więc właściwa siła perswazji (najlepiej amerykańska zielona) z pewnością mogłaby ich przekonać (w zależności od zmieniających się trendów) do grania power metalu lub innego indie.

Poszczególne utwory są zbyt mało przekonujące. Nie ma też zbyt wielu fragmentów, które po przesłuchaniu tego albumu pozostawałyby w pamięci słuchacza. Mi na trochę dłużej niż 5 minut utkwił w głowie kawałek „Attending Annihilation” z gościnnym udziałem Christian Alvenstama, którego barwa idealnie pasowałaby do repertuaru ziomali z zespołu Katatonia. Z pozytywów należy wymienić niezły warsztat (szczególnie gitarzyści). Dobre wrażenie sprawia także wokalista, którego barwa z pewnością nie jest oryginalna, ale słychać, że facet ma ogromny potencjał i nie zdziwiłbym się, gdyby za jakiś czas zainteresował kapelę z pierwszej ligi lub nawet ekstraklasy tego typu grania. Fajne jest także brzmienie - nowoczesne, znakomicie pasujące do muzyki wykonywanej przez tych młodzieńców. Szkoda, że zespół boi się wprowadzić do swojej muzyki trochę powietrza i własnych, nie ogranych po tysiąckroć, pomysłów. Słychać, że muzycy mają spory potencjał, ale boją się go w pełni wykorzystać. Dla mnie płyta na piątkę z plusem, ale wszyscy lubiący szwedzkie, melodyjne klimaty mogą spokojnie podnieść ocenę o 2 pkt.