Poetics - strona 345
|
Yngwie
Matuzalem  Posty: 810 Wrocław / Czę... |
2011-04-15 13:08:37
Zatem znowu zagrało, dzięki Ci Kostuchu, Żeś prześwietne to miejsce odratować raczył I pozwolił rozkwitać muzom w pieśni duchu, By wędrowiec zmęczony byt swój tu zaznaczył. Topór mój? - antyk stary, ciężki, obosieczny, Noszę go, bo towarzysz posłuszny i wierny, Ciągle dobrze mi służy, choć mniej użyteczny, Zna historię budowy niejednej tawerny. Lecz to czas odpoczynku, zatem pieśni wiele Rad bym znowu posłuchać i właśnie w tym celu Dobrze topór odłożyć, przytulić kantele, Zasiąść w miękkim, z mchu tkanym, wygodnym fotelu. Witam także i panie, tak zacne oblicza Rzadko są spotykane ostatnimi czasy, Czekam zatem na więcej, bo ich moc lecznicza Jak natury utwory, góry, rzeki, lasy. od czasu do czasu warto wrócić do źródła Ostatnio zmieniany: 2011-04-15 13:22:59 |
||
|
KostucH
Moderator  Posty: 6522 Wrocław... |
2011-04-15 18:31:17 Poetics
Cokolwiek mam za zbroi żeber, radośnie łomoce Słysząc tyle znajomych i przyjaznych głosów. Wpierwiej tu się trochę posprząta a potem owoce Zniesie by zapachem niosły z pełnych koszów. Wymiecie szkło tańcami zawziętymi zadeptane I ponów zapełni rozmaitych smaków trunkami. Półki na powrót kolorywmi etykietami zasłane Będą, a na stołach zwoje papierów z kałamażami. Arie! Jak to się stało, że na czas tak długi Oboje przepadliśmy z dala od tych stron? Boskie były Twoje kulinarne tutaj usługi A także pisarskie pióra oberwane z wron. Po głosie Twym damskim delikatnym Liteo Wnioskuję, że nie pochodzić z głębin lasu. Skrzydła? Z wyżyn Twego pochodzenia dzieło Choć od czyiś ojców, na to trzeba czasu. Chwyć no Yngwie za lutnię i muzyki wpuść tu trochę, Zaraz pieśń i jaką chórem zaśpiewamy: Hey za lasem wróg raz z dymem puścił wiochę, I wszystkich w pień wycięli chamy. Czarci jednak rady już nie dali gdy poznali Zochę, Ta zaś gwałtem ich wycięła, dasz wiarę kochany? Hey! Hey! Czarci wzięła Zocha! I pod górę dranie pięli sztandary wywieszać Ojczyźnie swej chwalebne, Jednak wicher bliźni zaczął lasem mieszać Rzucając im na głowy młoty swe podniebne! Hey! Hey! Młoty swe podniebne! "God makes me a cannibal to fix problems like you." Ostatnio zmieniany: 2011-04-15 18:40:43 |
||
|
litea
Anciliae  Posty: 54 wlkp. |
2011-04-16 00:56:59
Do tańca tchnień kilka pieśń poderwała Do kurzu miotełki ożywiła lutni melodia Całości leśna dusza z cicha dyrygowała Ot co, jakby porządek, ogarnięcia parodia Ależ na cóż wydziwiać, wszak przewidział Kostuch wzniosły sprzątalniczy pochód Po nim miejsce zabiera słowienniczy wydział Który to dopiero zbierze niezłych kart dochód Wzniosłym naznaczeni trunkiem i tańcem Głosimy pieśni i mantry, i tajemne treści Wszystko to staje się żywym liter hulańcem Niby posłańcem światu niosącym wieści Do śpiewu dołącza się wiatr i rzeka Ptaszyna już stroszy co lepsze piórka Zewu tętent dłużej nie czeka Budzi kolejnych, powiada Weny córka Czy kłamie, czy prawdę fałszuje Czy ona jakąś nadzieje buduje Wszak gips i bandaż zewsząd odpada Czy to na nowo budzi się forma Czy to nie lśni nowych iskier fasada Wszak jeśli tak, tom temu bardzo rada 'trwający chaos poczeka, posłuchaj jak noc szepta' |
||
|
KostucH
Moderator Posty: 6522 Wrocław... |
2011-05-26 01:04:19
No! Wreszcie ład tu zapanował nowy Jak świeża trawa na polu bitewnym Wyrosła, wnet i zawitają żywe głowy Choć nie do końca tegom pewny. Niby przelewa się tu blask czystości Zewsząd migocząc niczym diamenty Dumnie, to jednak straszy wciąż nicości Trup, w pustki szkielet owinięty. W pieśni nasza siła porządku była By i życie także tu przywróciła - To jednak ta aura przemiła Zbyt prędko i nagle się wyciszyła. Kiedy w tym miejscu tak złośliwy Los panosząc się rozgościł? Jak ten chwast podle kąśliwy Zamieszkać tu się rozochocił! Nadejdzie jednak jeszcze dzień W, którym w raz z wszelką istotą, Abstrakcji przeminie koci cień, A nowe pokolenia kurz jej wymiotą. "God makes me a cannibal to fix problems like you." |
||
|
raffal777
Anciliae  Posty: 14 wiosna nie ma jak... |
2012-01-15 06:29:20
Znicz rozpalony duchy czytają Słowo duszy pisane sobie Niech umiera razem ze mną Złożone w ogniu zagłady Cisza która słyszy najbardziej Echa niesione wspomnieniami Nic Ci nigdy nie umyka Choć by ostatnie bicie serca Jak powiedzieć by już mnie znali Co napisać by skryć tajemnice Każda karta znaczona przez krew i życie Nie wstydzić się słów Czyn to może hańba Czytają, żyją, zapomną A oni są koło mnie Czekają znicz płonie Na samotność nie skazujemy się sami, na samotność skazuja nas inni. Samotność to świat idealny,tam nikt nikogo nie krzywdzi. Samotność rozlicza za wszystkie błędy |
||
|
szarl
Matuzalem  Posty: 583 |
2012-01-15 13:30:56
Temat z cyklu "Zawał prof. Miodka" :>. “History,Stephen said, is a nightmare from which I am trying to awake” |
||
|
KostucH
Moderator Posty: 6522 Wrocław... |
2012-01-17 12:11:19
Jedyny w swoim rodzaju! Ale wierszem prosimy, wierszem :) "God makes me a cannibal to fix problems like you." |
||
|
Yngwie
Matuzalem Posty: 810 Wrocław / Czę... |
2012-01-17 19:41:50
Jeśli coś się popsuło - poukładać trzeba. Choć od słowa do czynu zazwyczaj przejść trudno I początki niełatwe, to z pomocą nieba Wszystko jest do zrobienia. Ostatnio tu nudno. Ja tu tylko przelotem, kilka strof zapiszę. Choć w krainie północy, dziś przykrytej śniegiem, Ludzie raczej spokojni, preferują ciszę, Nie chcą riffów miażdżących, swoim żyją biegiem. Moja lutnia, jej wnętrze gwiazd światłem natchnione, Im jest starsza tym lepsza - niczym dobre wino, Prosi by zapisywać słowa weń stworzone, Bo inaczej jej myśli na zawsze zaginą. Lecz po kilku akordach czas schodzić na ziemię I choć kusi co chwila by się z nią pobawić, I jam ciekaw co jeszcze w moim duchu drzemie, Trzeba jednak na później coś sobie zostawić. od czasu do czasu warto wrócić do źródła |
||
|
minawi
Redaktor  Posty: 6104 Poznań / Iław... |
2012-01-17 20:52:58
yyyyy Yngwie, jam nie wiedziała, że z Ciebie taki poeta  Make Foch Not War |
||
|
Yngwie
Matuzalem Posty: 810 Wrocław / Czę... |
2012-01-17 20:59:50
no patrz, a nawet Uniwersytetu Adama Mickiewicza żem nie skończył, hehe od czasu do czasu warto wrócić do źródła |
||
|
KostucH
Moderator Posty: 6522 Wrocław... |
2012-01-20 01:54:45
W głowie co rzeczecie mi się kołysze: Pijany płomień porusza na ścianie cienie Któremu w tle lutni przygrywa brzęczenie I oto kroki światła taneczne słyszę. Knot-lalkarz na woskowym piedestale Niczym noga rozkapryszonej baletnicy Dyryguje fałdami wiotkiej spódnicy I tylko powietrze zna jej ruchy doskonale. Tyś Panie Grajek wpuścił tu nuty Co rozpaliła taneczne odruchy I niechaj żałuje każdy co głuchy Że drętwymi pozostaję ich buty. Hejże! Czemuż akordy chcesz oddalać? Nuci, śpiewa, słowem śpiących cuci A gdyśmy tak tańcem magi osnuci Każe płomienie z nagła dopalać. "God makes me a cannibal to fix problems like you." |
||
|
raffal777
Anciliae Posty: 14 wiosna nie ma jak... |
2012-01-20 02:28:05
Zostawić choć troche,może ukryć wszystko. O Yagwie nie schóć z pielestału szybko. Trzeba słowo prowadzić ,gdy muzyki nie ma. Klaskać nikt nie będzie ,ale pisać trzeba. Masz chęć wyrazić, Muza oddech daje. Nie odrzucaj idei wyrazu,pisz,unieś dalej. To historia obłędu, którą wypić trzeba. Mam kartę w życiu ,gdy zabiła potrzeba. Kiedyś pióro trzymałem, letkie uderzenie. Słowo za słowe wzrastało, żadne to złudzenie. Aime!, o Erato!, wzbiaj ponad ziemię. Ty mi słowo powiesz, spełnie twe pragnienie. Trumna się zamkneła, i poznałem inny świat. Umysł go wytważał, żadnych wad i zalet. Nudy tam nie było, o inszości sny. Wtedy tego nie znałem, to był okres zły. Nie winie już siebie, darem obwołany. Bawiło mnie wiele, nieświadomości stany. O prawdo jedyna, teraz znam ją z bliska. To nie życie zdradziłem, skaza oczywista. Życie mi zwrucili, teraz Boga chwali. Świat znów zobaczyłem, coraz bardziej w oddali. Może mnie leczyli, może coś zwracali. Tak szcęścia pragnołem, jak warzywko na fali. Ołowek był martwy, pióro nie pisało. Klątw za klątwe rzucona, teraz nazwe chwałą. Często patrze na nią, kartkę rysów pierszego życia. Ja cię kiedyś dogonie, nie usłyszysz wycia. Euterpe szepcze, słucha słowa Twego. Pisząc nic nie tracisz, a dopinasz swego. Na samotność nie skazujemy się sami, na samotność skazuja nas inni. Samotność to świat idealny,tam nikt nikogo nie krzywdzi. Samotność rozlicza za wszystkie błędy Ostatnio zmieniany: 2012-01-20 02:46:28 |
||
|
senga
Anciliae  Posty: 98 |
2012-01-20 15:13:18
Może i się czepiam ale razi mnie bardzo ten błąd ortograficzny choć czytało mi się dobrze. Do wszystkiego trzeba dorosnąć. |
||
|
raffal777
Anciliae Posty: 14 wiosna nie ma jak... |
2012-01-21 13:33:27
To nie błąd, to dysgrafia Nie wiesz w życiu, co wyprawi Nie raz z siebie sam się śmiałem Kilka razy wzrok chowałem. Wielkie Dzięki, za te chwyt Korekta ma, żaden zgrzyt To technika mnie poprawia W tedy w mordę, nie działała. * * * Płoneły karty własnego życia, Dusza złamana do krzyża przybita, Zpuściło to ciało, wzrok załamany, Tam cały bruk, łzami usiany. Nic nie zaleczy, szkarlatna rana, Ból, niedowierza, miłość skazana, Otchłań piekielna, oddechu nie było, Czas się zatrzymał, serce wciąż biło. Dzień już nie wstanie, odżyć się nie da, Umrzeć jest prościej, by iść do nieba, Moment udręki, czyn kochanego, Konsana jadem, radość miłego, Lilia wierności, zgwałcona została, Róża uczucia, zgwałcona cała, A był jedyny, a wziął ją siłą, Ufała jemu,zdusił ją chwilą. Zkrzywdzone kwiecie, nie błaga swego, Mrok je ogarnia, nie chce niczego, Własne pragnienia płomień gdzieś trawi, Nie wszystkie winny, czas naprawi. I powiedz Boże,sędzio prawdziwy, Kto dziś zapłaci za takie czyny, Bo, jeśli szala, już zaważyłą, To przebaczenia, zbrodnią by była. * * * Ciemność najmilsza, Twój puchar piłem, Znam Twoje Córki, winien im byłem, Jak je w końcu wreszcie poznałem, To wiesz najlepiej, wierność obiecałem. A o to, miłość była największa, Przyjaźń rozumna, ta najzwyklejsza, Żadnych wzbijania, pustych ideałów, Wierność na zawsze, pełnych pucharów. Córy bez słońca, gdzie wasze imię, To ja odszedłem, zdradziecki zginie, I nie ma słów, zniszczyłem tyle, chciałem mieć więcej, nie ważne ile. Czerni zwiastunie, Księżniczko cienia, Życiem mi byłaś, prosto jak z nieba, Kochanka serca, spełnienie ciała, Wena na życie, wszystko mi dała. Przyszłaś jak zwykle, gdy gwiazd promienie, Ja już czekałem, lecz nie na Ciebie, Wtuliłaś się szubko, by pragnąć życia, Byłem okrutny, odepchnąłem siłą. Samotność matka, ciągle błagała, Nie masz niczego, ona kochała, Ale te słowa były zamknięte, Chciałem je słyszeć w innej piosence. Prawda na prawdy, wino istnienia, Dwa słowa znikąd, wszystko pozmienia, Moneta na ręku, siła bliźniego, Byłem z sakwą, wielbić naiwnego. Szok to za mało, zgniło gdzieś bycie, Głos mej odrazy, wypełzną nie skrycie, Wegetacja nie zmienna, odeszły marzenia, Życie bez sensu, otoczenie zmienia. Blaski słońca lały na ziemie, Piękne lato, moje nie wzruszenie, Poczułem echa, piekło wstawało, Coś szło ku mnie, me imię szeptało. Długie godziny, dzień pierwszy minął, Zasnąć nie chciałem, potępieni idą, Nie wiem czy z dążyć zasnąć zacząłem, Ciemność otchłani, wzrokiem ogarnąłem. Strach, słowa czynu, Bez moc największa, Zdrętwiały tkwię, zemsta gniewniejsza, Ciska mną zjawa, sadyzm trwa, Nie dam Ci siebie, przetrwania gra. Ocknęło coś, telefon dzwoni, Wskakuj do auta, czas nas goni, Wir pracy, zapomnieć chwile, Godzina po południu, słyszę swe imię. Zaraz, zaraz, co dla mnie do, Wiem co kroczy, zabawa ma, Księga nie jedna, manuskrypt Dantego, Karta umarłych, wizja siódmego. Znam słowa których szatan słuchać nie może, Diabeł od razu kończy swą mowę, Oddech otchłani, znów na mnie gości, Nie wzrusza się niczym, nie zna litości. Co się więc dzieje, gdzie pryzmat życia, Z czym ja zacząłem, targnienie bycia, Może i często szydziłem z pachołków zła, Wiem komu służę, pieczęć trwa. Co to za siła, już za dnia zaczyna, Moc horroru, pieśni zaczyna, Oddech mi wrócił, życie cieszyło, Noc przeszła, zjawy nie było. Radością życia oczy płoneły, otchłani ręce z pamięci nie zginęły, Myśl jedna nie dawała spokoju, Znam te wołanie, ale nie ze zwoju. Anioł ciemności, tyś u mnie była, Ależ Ty straszna, jaka nie miła, Zemsta, ma dusza nigdy nie powie, Znów żyłem marzeniami, tak że o Tobie. Różo Mroku, przyjaźń wartości, Skrzywdziłem ją, ona ciągle uczyła, Wiem dobrze, co mi powiedziała, Życie po życiu,kartą wierności. Córko ciemności, znam Twoje imię, Powiesz mi wszystko, jak życie minie, Teraz na Tobie zawsze polegam, Ty mnie, przed wszystkim przestrzegasz. Huh! Namęczyłeś się Bracie! Mam tylko jedną prośbę, następnym razem edytuj swój post i dopisz do niego ciąg dalszy treści na przykład oddzielając gwiazdkami miast sadzić kilka postów pod rząd. Dziękuję za uwagę. :) MOD Na samotność nie skazujemy się sami, na samotność skazuja nas inni. Samotność to świat idealny,tam nikt nikogo nie krzywdzi. Samotność rozlicza za wszystkie błędy Ostatnio zmieniany: 2012-02-21 15:00:05 |
||
|
litea
Anciliae Posty: 54 wlkp. |
2012-02-17 21:20:26
Nie ogarniam cóż się dzieje w tym, że wątku Każdy biadoli z innego świata zakątku Nikt nikogo nie słucha, każdy papla o niczym Lud rymuje i myśli, iż to poetycki wyczyn(!) A ja zaśpiewam o wróżce bez skrzydeł Co mieszka w kopalni kolorowych mydeł O tym, że jeden bezsens goni następny i bla bla bla ... ratunku! ------------------------------ Dialog wymaga przekazu - informacja, sens i zrozumienie Dialog to nie monolog Dialog w poezji formie wymaga 'więcej' raffal777 - wybacz, ale te Twoje wpisy są jak dla mnie totalnie oderwane od rzeczywistości tego wątku. 'trwający chaos poczeka, posłuchaj jak noc szepta' |
||
