Recenzje : The Beauty Of Gemina - Iscariot Blues

The Beauty Of Gemina przyciągnęło moją uwagę dopiero w 2010 roku, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam zespół na żywo podczas festiwalu Castle Party w Bolkowie. Zagrali wówczas na małym dziedzińcu piękny rockowy koncert i od tego czasu postanowiłam śledzić ich poczynania licząc na więcej gotyckiego rocka i zimnej fali. „Iscariot Blues” spełnił moje oczekiwania. Jeszcze przed premierą płyty można było posłuchać na kanale YouTube dwóch nowych utworów: „Voices Of Winter” oraz „Stairs”, co zwiększyło apetyt i zniecierpliwienie.

Dzięki „Iscariot Blues” wokalista i gitarzysta Michael Sele, wraz z basistą Davidem Vetschem oraz perkusistą Mac’iemVincens’em, wynieśli swój zespół na kolejny poziom pokazując swoje muzyczne doświadczenie i ogromną pomysłowość. Płyta jest pełna wdzięku i magii, każda kompozycja jest przemyślana, nic nie jest przypadkowe i nie ma zbędnych zapychaczy. Otrzymaliśmy dziesięć różnych utworów pełnych ciemnych barw, hipnotyzujących partii gitar i falujących dźwięków. Płyta oscyluje pomiędzy melancholijnym i uczuciowym, a dynamicznym, intensywnym i eksperymentalnym dźwiękom. 

Album wyraźnie dzieli się na dwie części. Pierwsza jest zdecydowanie spokojniejsza, mamy tu połączenie gotyckiego rocka z bluesem i odrobiną new wave. Druga z kolei jest bardziej elektroniczna, eksperymentalna i żywa. Pierwszym i zarazem jednym z najlepszych utworów na płycie jest „Voices Of Winter”, który dzięki wibrującym, ostrym gitarom i perfekcyjnemu wokalowi Michaela Sele, na długo zapada w pamięci. Podobnie jak większość piosenek, „Voices Of Winter” jest chwytliwe, wyraziste i oznacza się niezwykle dobrym wyczuciem melodii oraz niezwykłym klimatem, przywodzącym na myśl stare gotyckie kapele z lat 80-tych. „Haddon Hall” to idealny kawałek na old schoolowe imprezy, kolejny wpadający w ucho utwór, przy którym można poszaleć na parkiecie. Następnie mamy bluesowy, bardzo ciekawy „Badlands”, dalej rockowy „Golden Age”, czyli kolejny imprezowy hit. Dzięki „Stairs” przenosimy się do innego świata, pełnego magii, melancholii, wrażliwości i piękna. Jest to chyba najpiękniejszy utwór na płycie. Do singla powstał równie klimatyczny, czarno-biały teledysk. Po nim zaczyna się druga, bardziej eksperymentalna część „Iscariot Blues”. W „Prophecy” pojawia się syntezator, jednak wciąż wszystko utrzymane jest w wyraźnym rockowym klimacie. Każdy utwór wnosi coś nowego. Dalej słyszymy bluesowy „Dark Revolution”, elektroniczny “June 2nd” oraz radosny i eksperymentalny „Seven-Day Wonder”, który nie pasuje trochę do całości. Płytę zamyka świetny, niepokojący utwór „Last Night Home”, pełen zimnych, hipnotyzujących dźwięków. 

„Iscariot Blues” to spójna i konsekwentna płyta, która wyraźnie pokazuje osobowość i własny styl The Beauty Of Gemina, które z krążka na krążek coraz bardziej się rozwija i nie boi nowych wyzwań i eksperymentów. To płyta, do której będziecie wracać. Polecam. 

Tracklista:

01. Voices Of Winter

02. Haddon Hall

03. Badlands

04. Golden Age

05. Stairs

06. Prophecy

07. Dark Revolution

08. June 2nd

09. Seven-Day Wonder

10. Last Night Home

Wydawca: Danse Macabre Records / Metropolis Records (2012)