Poezja : Otchłań tęsknoty

Śmierć na skrzydlatych cierniach nadleci -
zrzuci piekielną czarć na mą głowę,
czarną mazią splami obraz mej tęsknoty
i nad mym ciałem zapłacze mrokiem.

Och, siło ciemności! - chwyć mnie w swój szept!
Pochłoń mą duszę gwiazdami otchłani! -
a ja zanucę pieśń rozpaczy
i umrzeć zapragnę przed twymi czeluściami!

Odejdę alejami grobowców zapomnianych,
uniosę z nich czaszę zamarzłych mgieł.
Cień mój spiją szatańskie żale,
a ja przemienię wodę w krew!

Ułożę swą poświatę na kurhanie rozpaczy!
Zakrwawię kajdany obumarłych chwil!
Śmierć czarnym płaszczem me ciało okryje,
wznosząc na mą cześć hymn!

I poniesie mą duszę do umarłych odcieni -
na końcu otchłani stworzy grób tęsknoty
i zasnąć zapragnę bólem ukojonym,
wsłuchując się w jęki mar wiecznie samotnych.

A kiedy ostatni dech mą duszę opuści,
śmierci złożę hołd matczynej dłoni...
Gwiazdy szlochem okryją mą powłokę krwawą,
a ciemność zapłacze moimi łzami.

19.02.2004
Dla Krzysztofa i Joanny Bilińskich.