Recenzje : Meshuggah - Catch 33
Meshuggah jest nieprzewidywalny do bólu. Po EPce "I" chyba nikt się nie spodziewał "takiego" krążka. Zdecydowana większość zapewne oczekiwała szybkiego grania, a tymczasem otrzymaliści bardzo dziwny i misternie skonstruowany twór. "Catch 33" to bowiem jeden czterdziestosiedmiominutowy utwór podzielony na trzynaście odsłon. Powiem więcej - utwór specyficzny do bólu. Mamy oto kawałek oparty w dużej mierze na jednym motywie, kilku podobnych do siebie, wolnych riffach, ale rytmika "Catch 33" to jeden wielki kosmos i popis geniuszu.
Można to przyrównać do deathmetalowego Gorguts, ale Meshuggah robi to z wielką gracją grając w sposób zdecydowany, konkretny i bardzo spójny. "Catch 33" jawi się więc jako ambitny i oryginalny krążek odbiegający daleko od metalowych standardów. Szwedzi nie silą się na zabójcze tempa i technikę The Dillinger Escape Plan - tutaj pokazują, że można wykręcić muzykę bez szaleńczych temp i monstrualnej agresji. Meshuggah stawia na ciężar, muzyka jest zabójczo hermetyczna, perfekcyjnie wykonana, oryginalna, a zarazem uwypuklająca wszelkie atuty zespołu na czele z szalenie oryginalną techniką muzyków. Niewątpliwie oczy fanów skupiają się głównie na eksperymentatorskiej technice gry Thordendala, który pokazuje, że instrumentalista z klasą wiecznie poszukuje nowinek.
Z początku czułem się zmęczony jednostajnością tego albumu, pewnym ograniczeniem, głównie w warstwie wokalnej, ale z każdym przesłuchaniem przekonywałem się do tego, że to jest właśnie urok Meshuggah - hermetyczność, ograniczanie formy i wykręcanie jej przy pomocy wypracowanych schematów. Krążek okraszony jest świetnym brzmieniem, co jedynie podkreśla odhumanizowane i wykalkulowane granie formacji. Ciężko jest bowiem zdefiniować i zaszufladkować twórczość zespołu - można to nazwać metalcorem, mathcorem, metalem progresywnym, ale Meshuggah potwierdza, że jest jednym z najbardziej oryginalnych zespołów na scenie.
Moim zdaniem "Catch 33" jest póki co najlepszym wydawnictwem zespołu - bardzo dojrzałym, wymagającym, który albo się pokocha, albo z nienawidzi. Jest to jednak album, do którego ciężko jest się przyczepić w jakiejkolwiek warstwie, a pochopne wnioski wynikłe z pierwszego odsłuchu są bardzo błędne. "Catch 33" jest niezwykły, pokazujący nowoczesne podejście do metalu, po raz kolejny zmieniające definicję rytmu, odkrywający nowe możliwości konstruowania riffów i pisania utworów.
Wydawca: Nuclear Blast Records (2005)
Z początku czułem się zmęczony jednostajnością tego albumu, pewnym ograniczeniem, głównie w warstwie wokalnej, ale z każdym przesłuchaniem przekonywałem się do tego, że to jest właśnie urok Meshuggah - hermetyczność, ograniczanie formy i wykręcanie jej przy pomocy wypracowanych schematów. Krążek okraszony jest świetnym brzmieniem, co jedynie podkreśla odhumanizowane i wykalkulowane granie formacji. Ciężko jest bowiem zdefiniować i zaszufladkować twórczość zespołu - można to nazwać metalcorem, mathcorem, metalem progresywnym, ale Meshuggah potwierdza, że jest jednym z najbardziej oryginalnych zespołów na scenie.
Moim zdaniem "Catch 33" jest póki co najlepszym wydawnictwem zespołu - bardzo dojrzałym, wymagającym, który albo się pokocha, albo z nienawidzi. Jest to jednak album, do którego ciężko jest się przyczepić w jakiejkolwiek warstwie, a pochopne wnioski wynikłe z pierwszego odsłuchu są bardzo błędne. "Catch 33" jest niezwykły, pokazujący nowoczesne podejście do metalu, po raz kolejny zmieniające definicję rytmu, odkrywający nowe możliwości konstruowania riffów i pisania utworów.
Wydawca: Nuclear Blast Records (2005)
Napalm Death Blindead The Dillinger Escape Plan Deadline Agency Devin Townsend Testament Progresja Between The Buried And Me post metal thrash metal Sepultura death metal metal Warszawa mathcore Children Of Bodom Cannibal Corpse Horrorscope obZen festiwal technical metal Catch 33 Brutal Assault 2010 Fear Factory Meshuggah