Recenzje : Frantic Bleep - The Sense Apparatus
Awangarda ma to do siebie, że jeśli muzycy nie potrafią połączyć luźnych pomysłów w spójną całość i nadać im charakteru, to wychodzi kiszka. Paradoksalnie najwięcej nieciekawych zespołów awangardowych pochodzi ze Skandynawii, by przytoczyć choćby Winds czy Age Of Silence. Frantic Bleep to nowy przedstawiciel tego gatunku, pochodzi z Norwegii, ale w przeciwieństwie do w/w zespołów zrobił większe zamieszanie.
Muzykę formacji porównuje się często do Arturus i Cynic - o ile ten pierwszy typ jest trafiony, o tyle Cynic to chyba niedościgniony ideał dla Frantic Bleep. Zdecydowanie bliższe są tu dźwięki... Winds oraz Age Of Silence! Kwartet oferuje słuchaczowi rzeczywiście podróż po zmysłach - jest dosyć technicznie (riffy z "The Expulsion" oraz "Mandaughter" faktycznie mogę kojarzyć się z Cynic), ale dominuje raczej dosyć klimatyczne, bogate, lecz nieprzesycone granie w stylu Arcturus.
Do klasy norweskiej legendy daleko jednak debiutantom Frantic Bleep - pomimo, że utwory do banalnych nie należą, są dosyć urozmaicone, to przede wszystkim brakuje ujmujących melodii i motywów, wszystko jest niby dobre, ale nie na tyle, aby zachwycić - ciekawa barwa głosu wokalisty, dosyć elastyczny styl śpiewu, dobry poziom techniczny, ale muzyka "nie płynie". Specyficzny klimat płyty, dosyć kontrastujące wykorzystanie keyboardu w stosunku do gitar sprawia, że Frantic Bleep popada trochę w bolączkę jaką ma choćby Age Of Silence - płyty słucha się ciężko, choć nie jest to jeszcze szczyt wyrafinowanego grania.
"The Sense Apparatus" można uznać za obiecujący debiut obiecującego zespołu. Mnie ten album nie zachwycił, choć widzę w nim potencjał, który pozwoliłby kapeli wybić się. Póki co - dostaliśmy nieokrzesaną próbę zamanifestowania własnej oryginalności i szkoda, że słuchacz czuje, że to próba robiona trochę na siłę. Jestem ciekaw dalszego rozwoju grupy i myślę, że dopiero kolejny longplay rozwieje wątpliwości co do jakości i potencjału tworzonej przez Frantic Bleep muzyki.
Wydawca: The End (2005)
Do klasy norweskiej legendy daleko jednak debiutantom Frantic Bleep - pomimo, że utwory do banalnych nie należą, są dosyć urozmaicone, to przede wszystkim brakuje ujmujących melodii i motywów, wszystko jest niby dobre, ale nie na tyle, aby zachwycić - ciekawa barwa głosu wokalisty, dosyć elastyczny styl śpiewu, dobry poziom techniczny, ale muzyka "nie płynie". Specyficzny klimat płyty, dosyć kontrastujące wykorzystanie keyboardu w stosunku do gitar sprawia, że Frantic Bleep popada trochę w bolączkę jaką ma choćby Age Of Silence - płyty słucha się ciężko, choć nie jest to jeszcze szczyt wyrafinowanego grania.
"The Sense Apparatus" można uznać za obiecujący debiut obiecującego zespołu. Mnie ten album nie zachwycił, choć widzę w nim potencjał, który pozwoliłby kapeli wybić się. Póki co - dostaliśmy nieokrzesaną próbę zamanifestowania własnej oryginalności i szkoda, że słuchacz czuje, że to próba robiona trochę na siłę. Jestem ciekaw dalszego rozwoju grupy i myślę, że dopiero kolejny longplay rozwieje wątpliwości co do jakości i potencjału tworzonej przez Frantic Bleep muzyki.
Wydawca: The End (2005)
Virus progmetal darkwave Frantic Bleep Dimmu Borgir thrash metal Winds technical metal atmospheric metal Arcturus electro progressive metal progressive rock Hellhammer industrial La Masquerade Infernale Age Of Silence The Sense Apparatus avantgarde ambient Amon Amarth black metal Mayhem death metal experimental