Recenzje : Amorphis - Silent Waters
Po ponad półtorarocznej ciszy ukazał się nowy album Amorphis zatytułowany "Silent Waters". Poprzedni album "Eclipse" był wyczekiwany przez fanów z niepokojem. Nie wiadomo było czego się spodziewać po odejściu z grupy jej głównego członka - Pasi Koskinena. "Eclipse" okazał się być jednak sukcesem, a fani Amorphis zaakceptowali Tomi Joutsena, zwłaszcza po niesamowitej liczbie koncertów, które zdążył zagrać z grupą podczas swej krótkiej obecności w zespole.
"Silent Waters" to zdecydowany powrót do inspiracji fińskim dziedzictwem kulturowym przy jednoczesnym podtrzymaniu klimatu muzycznego poprzedniej płyty.
Pierwsze spojrzenie na okładkę może już dużo powiedzieć słuchaczom obeznanym z Kalevalą. Bohaterem nowego krążka jest jeden z jej trzech herosów - Lemminkäinen. Oświadcza się córce Louhi, czarownicy, która każe mu złapać łosia Hiisi, konia Hiisi oraz łabędzia znad rzeki w krainie zmarłych - Tuoneli. To ten właśnie łąbędź i ciche wody rzeki zdobią okładkę płyty. Lemminkäinen ginie w odmętach, lecz jego matka wyławia kawałki ciała z rzeki i przywraca syna do życia. Wydarzenia te zawierają się w runach XIII - XIX słynnego fińskiego eposu - nie są jednak na płycie opowiedziane w porządku chronologicznym. Był to dobry zabieg by nie zachęcać do odbierania tekstów utworów zbyt dosłownie. Kalevala jest w końcu jedną wielką metaforą, a płyta to przede wszystkim kawałek dobrej muzyki.
Zaczyna się ostro od "Weaving The Incantation", trzyma tempo poprzez "Servant" i zwalnia przy żałobnej "Silent Waters". Dalej płyta aż do Black River utrzymuje podobny bieg zatrzymując sie po drodze przy pięknej balladzie "Enigma" - bardziej w stylu poprzedniej płyty "Eclipse". Na pewno obie ballady wraz z "I Of Crimson Blood" są utworami, które zapadają w pamięć. Za to “Weaving The Incantation” i "The Servant" przypomina nam stary, dobry melodyjny deathmetalowy Amorphis połączony z nowatorskim stylem ostatnich płyt.
W przeciwieństwie do takich albumów "Elegy", "Tuonela" czy "Eclipse", "Silent Waters" z pewnością nie jest krążkiem łatwo wpadającym w ucho. Zdania fanów będą z pewnością podzielone. Zdecydowanie jednak nie polecam zaznajamiania się z twórczością Amorphis od tej płyty, tym którzy grupy jeszcze Finów nie znają. Płyta jest mało "efekciarska". Zrezygnowano całkowicie z charakterystycznego dla ostatnich wydawnictw saksofonu. Gdzieniegdzie przebrzmiewa wmiksowany flet, to jednak na tyle jeżeli chodzi o instrumenty etnicze. "Silent Waters" to przede wszystkim dobre klawisze i gitary. Jan Rechberger, Esa Holopainen i Tomi Koivusaari wraz ze swym nowymi nabytkami na pewno dali nam dobry materiał. Po cichu liczę jendnak, że Pasi Koskinen szybko poukłada sobie życie i powróci do grupy, gdyż jego odejscie zatrzymało ewolucję zespołu.
"Silent Waters" to płyta dobra, łatwo poznać można klimat Amorphis i datkowo zyskuje po kilkukrotnym przesłuchaniu. Brak jednak na niej innoowacyjności i eksperymentów z instrumentami charakterystycznych dla poprzednich płyt. Raczej uczta dla fanów.
Ocena: 6/10
Wydawca: Nuclear Blast Records (2007)
Zaczyna się ostro od "Weaving The Incantation", trzyma tempo poprzez "Servant" i zwalnia przy żałobnej "Silent Waters". Dalej płyta aż do Black River utrzymuje podobny bieg zatrzymując sie po drodze przy pięknej balladzie "Enigma" - bardziej w stylu poprzedniej płyty "Eclipse". Na pewno obie ballady wraz z "I Of Crimson Blood" są utworami, które zapadają w pamięć. Za to “Weaving The Incantation” i "The Servant" przypomina nam stary, dobry melodyjny deathmetalowy Amorphis połączony z nowatorskim stylem ostatnich płyt.
W przeciwieństwie do takich albumów "Elegy", "Tuonela" czy "Eclipse", "Silent Waters" z pewnością nie jest krążkiem łatwo wpadającym w ucho. Zdania fanów będą z pewnością podzielone. Zdecydowanie jednak nie polecam zaznajamiania się z twórczością Amorphis od tej płyty, tym którzy grupy jeszcze Finów nie znają. Płyta jest mało "efekciarska". Zrezygnowano całkowicie z charakterystycznego dla ostatnich wydawnictw saksofonu. Gdzieniegdzie przebrzmiewa wmiksowany flet, to jednak na tyle jeżeli chodzi o instrumenty etnicze. "Silent Waters" to przede wszystkim dobre klawisze i gitary. Jan Rechberger, Esa Holopainen i Tomi Koivusaari wraz ze swym nowymi nabytkami na pewno dali nam dobry materiał. Po cichu liczę jendnak, że Pasi Koskinen szybko poukłada sobie życie i powróci do grupy, gdyż jego odejscie zatrzymało ewolucję zespołu.
"Silent Waters" to płyta dobra, łatwo poznać można klimat Amorphis i datkowo zyskuje po kilkukrotnym przesłuchaniu. Brak jednak na niej innoowacyjności i eksperymentów z instrumentami charakterystycznych dla poprzednich płyt. Raczej uczta dla fanów.
Ocena: 6/10
Wydawca: Nuclear Blast Records (2007)
doom metal death metal Metal Helsinki Slayer Pasi Koskinen Nightwish modern metal Skyforger Amorphis Immortal Tuska Open Air Metal Festival Tomi Joutsen Loch Ness progressive metal Ensiferum My Dying Bride melodic death metal metal melodic metal Finlandia Eclipse Silent Waters Summer's End The 69 Eyes